абнадзе́іць, -дзе́ю, -дзе́іш, -дзе́іць; -дзе́ены; зак., каго (што).

Супакоіць, абудзіўшы надзею, суцешыць.

А. цяжкахворага.

|| незак. абнадзе́йваць, -аю, -аеш, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

абнадзе́іць

дзеяслоў, пераходны, закончанае трыванне, незваротны, 2-е спражэнне

Будучы час
адз. мн.
1-я ас. абнадзе́ю абнадзе́ім
2-я ас. абнадзе́іш абнадзе́іце
3-я ас. абнадзе́іць абнадзе́яць
Прошлы час
м. абнадзе́іў абнадзе́ілі
ж. абнадзе́іла
н. абнадзе́іла
Загадны лад
2-я ас. абнадзе́й абнадзе́йце
Дзеепрыслоўе
прош. час абнадзе́іўшы

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

абнадзе́іць сов. обнадёжить

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

абнадзе́іць, ‑дзею, ‑дзеіш, ‑дзеіць; зак., каго.

Паабяцаўшы што‑н., запэўніўшы ў чым‑н., абудзіць надзею; суцешыць. Абнадзеіў настаўнік Сцёпку, ахвоты да навукі паддаў. Колас. Дзівіліся партызаны спакою і вытрымцы гэтага чалавека, дзівіліся і стараліся падтрымаць яго, сказаць спагадлівае слова, неяк абнадзеіць. Шчарбатаў.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

абнадзе́іць, абнадзе́йваць Hóffnung máchen, vertrösten vt (чым-н. auf A); etw. in Áussicht stéllen (каго-н. D)

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

обнадёжить сов. абнадзе́іць.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

абнадзе́йваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да абнадзеіць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

абнадзе́ены, ‑ая, ‑ае.

Дзеепрым. зал. пр. ад абнадзеіць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

абнадзе́йванне, ‑я, н.

Дзеянне паводле знач. дзеясл. абнадзейваць — абнадзеіць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

Прырака́ць ’абяцаць; прадвяшчаць’ (Нас., Ласт.), прырачо́ны ’абяцанкі’ (Ласт.), пріріка́ньня ’прадказванне’ (Бяльк.), ст.-бел. приречи ’абяцаць, абнадзеіць, сказаць, памянуць’. Укр. приріка́ти ’прадвяшчаць, абяцаць’. Хутчэй за ўсё, з польск. przyrzekać ’абяцаць’, przyrzeczony ’абяцанкі’. Гл. рэкнуць.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)