абжына́нне
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
абжына́нне |
абжына́нні |
| Р. |
абжына́ння |
абжына́нняў |
| Д. |
абжына́нню |
абжына́нням |
| В. |
абжына́нне |
абжына́нні |
| Т. |
абжына́ннем |
абжына́ннямі |
| М. |
абжына́нні |
абжына́ннях |
Крыніцы:
piskunou2012,
tsblm1996.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
абжа́ць, абажну́, абажне́ш, абажне́; абажнём, абажняце́, абажну́ць; абажні́; абжа́ты; зак., што.
Зжаць што-н. вакол чаго-н.
А. траву вакол дрэва.
|| незак. абжына́ць, -а́ю, -а́еш, -а́е.
|| наз. абжы́н, -у, м. і абжына́нне, -я, н.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)