абдыкава́ць

дзеяслоў, непераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне

Цяперашні час
адз. мн.
1-я ас. абдыку́ю абдыку́ем
2-я ас. абдыку́еш абдыку́еце
3-я ас. абдыку́е абдыку́юць
Прошлы час
м. абдыкава́ў абдыкава́лі
ж. абдыкава́ла
н. абдыкава́ла
Загадны лад
2-я ас. абдыку́й абдыку́йце
Дзеепрыслоўе
цяп. час абдыку́ючы

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

абдыкава́ць

дзеяслоў, непераходны, закончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне

Будучы час
адз. мн.
1-я ас. абдыку́ю абдыку́ем
2-я ас. абдыку́еш абдыку́еце
3-я ас. абдыку́е абдыку́юць
Прошлы час
м. абдыкава́ў абдыкава́лі
ж. абдыкава́ла
н. абдыкава́ла
Загадны лад
2-я ас. абдыку́й абдыку́йце
Дзеепрыслоўе
прош. час абдыкава́ўшы

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

абдыкава́ць

(лац. abdicaie)

адрачыся ад прастолу, адмовіцца ад улады, пасады або сану.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

abdicate

[ˈæbdɪkeɪt]

v.

1) абдыкава́ць; адмаўля́цца

The king abdicated his throne — Каро́ль адмо́віўся ад тро́ну

2) адыхо́дзіць

Those who abdicate life socially, will soon abdicate from life itself — Ты́я, што адыхо́дзяць ад грама́дзкага жыцьця́, ху́тка ады́йдуць ад само́га жыцьця́

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)