абві́ты

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. абві́ты абві́тая абві́тае абві́тыя
Р. абві́тага абві́тай
абві́тае		 абві́тага абві́тых
Д. абві́таму абві́тай абві́таму абві́тым
В. абві́ты (неадуш.)
абві́тага (адуш.)		 абві́тую абві́тае абві́тыя (неадуш.)
абві́тых (адуш.)
Т. абві́тым абві́тай
абві́таю		 абві́тым абві́тымі
М. абві́тым абві́тай абві́тым абві́тых

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

абві́ты

дзеепрыметнік, залежны стан, прошлы час, закончанае трыванне

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. абві́ты абві́тая абві́тае абві́тыя
Р. абві́тага абві́тай
абві́тае		 абві́тага абві́тых
Д. абві́таму абві́тай абві́таму абві́тым
В. абві́ты (неадуш.)
абві́тага (адуш.)		 абві́тую абві́тае абві́тыя (неадуш.)
абві́тых (адуш.)
Т. абві́тым абві́тай
абві́таю		 абві́тым абві́тымі
М. абві́тым абві́тай абві́тым абві́тых

Кароткая форма: абві́та.

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

абві́ты в разн. знач. обви́тый

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

абві́ты, ‑ая, ‑ае.

Дзеепрым. зал. пр. ад абвіць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

ови́тый абві́ты;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

обвито́й и обви́тый абві́ты.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

плю́шчавы, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да плюшчу. Плюшчавы ліст. // Абвіты плюшчом.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

пови́тый

1. спаві́ты;

2. абві́ты, абмата́ны, абкру́чаны; см. пови́ть.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

стэк, ‑а, м.

Хлыст, які выкарыстоўваецца пры верхавой яздзе. [Гжэцкі] ездзіў на падгалістай гнядой кабыліцы, замест арапніка павесіўшы на руку стэк, абвіты палоскамі чырвонай лакірованай скуры. Скрыган.

[Англ. stick.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

АСКЛЕ́ПІЙ,

у грэчаскай міфалогіі бог лячэння, сын Апалона і німфы Караніды. Уменню лячыць навучыўся ў кентаўра Хірона. Калі Асклепій наважыўся ўваскрашаць памерлых, Зеўс забіў яго маланкай. Асклепія ўяўлялі ў вобразе барадатага мужчыны ў доўгім плашчы, які абапіраўся на абвіты змяёй кій. Асклепій быў асабліва папулярны ў г. Эпідаўр; найб. вядомыя свяцілішчы Асклепія на в-ве Кос, у г. Пергам, пры іх існавалі мед. школы. Яму прысвячалі рэльефы на свяцілішчах, яго выявы былі на гемах і манетах. У рым. міфалогіі Асклепію адпавядае Эскулап.

Асклепій. Рымская копія з грэчаскага арыгінала. 4 ст. да н.э.

т. 2, с. 36

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)