inteligentny

inteligentn|y

разумны; кемлівы, цямлівы;

~e zwierzę — разумная жывёла;

~a maszyna — разумная машына

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

настро́ены

1. (пра пачуцці, думкі) gestímmt;

кансерваты́ўна настро́ены konservatív éingestellt;

2. муз. gestímmt;

3. радыё éingestellt;

4. (прылада, машына) éingerichtet, éinreguliert

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

лесапі́льня ж.

1. разм. (завод) Sä́gemühle f -, -n, Sä́gewerk n -(e)s, -e;

2. (машына) Sä́gemaschine f -, -n, Gátter n -s, -

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

nasz

наш;

to jest nasz samochód — гэта наша машына;

ten samochód jest nasz — тая машына – наша;

nie ~a głowa (rzecz, sprawa) — гэта не наша справа;

dobra ~a разм. добра; выдатна; цудоўна

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

mule

[mju:l]

n.

1) мул -а m.

2) informal дурны́ або́ упа́рты чалаве́к

3) мюль-машы́на f. (для прадзе́ньня)

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

planter

[ˈplæntər]

n.

1) плянта́тар -а m.

2) машы́на для саджэ́ньня, саджа́лка f.

3) саджа́льнік -а m., саджа́льніца f.

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

напаўня́льнік, ‑а, м.

1. Спец. Рэчыва, якое дабаўляецца да іншага рэчыва для паляпшэння тэхнічнай якасці або эканоміі апошняга.

2. Машына, якая служыць для напаўнення тары харчовымі прадуктамі і паўфабрыкатамі.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

скарыфіка́тар, ‑а, м.

Спец.

1. Машына для парушэння цэласці абалонкі насення з мэтай паскарэння яго прарастання.

2. Сельскагаспадарчая прылада для скарыфікацыі глебы.

3. Прылада для правядзення насечак на скуры.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

сукнава́лка, ‑і, ДМ ‑лцы; Р мн. ‑лак; ж.

Сукнавальная машына. А ў другой палавіне хаты, у трысценніку, у дзеда быў цэлы завод. Там стаялі ваўначоска і сукнавалка. Сабаленка.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

цэ́ўкавы, ‑ая, ‑ае.

1. Які мае адносіны да цэўкі (у 1 знач.), ажыццяўляецца з дапамогай цэвак. Цэўкавая машына. Цэўкавая перадача.

2. Які з’яўляецца цэўкай (у 3 знач.). Цэўкавая кветка.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)