Пу́рын (pùryn) ’малочніца, хвароба немаўлят (soer)’ (слонім., Машынскі, Atlas), іншыя назвы хутчэй за ўсё ўзніклі пад уплывам народнай этымалогіі: kuryny (баран., там жа), kurynny mołočaj (івац., там жа), параўн. польск.дыял.prym, prymka ’тс’. Няясна, магчыма, звязана з літ.pùrinti ’рабіць рыхлым’.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
*Рэ́жаць, рэ́жэць ’пясчанае поле’ (ЛА, 2). Няма пэўнасці, што слушна вызначана семантыка: жоўты пясок, што там будэ, ек там самэй рэжэць. Адзінкавая фіксацыя, усе астатнія назвы тым ці іншым чынам звязаныя з лексемай пясок. Можна дапусціць уплыў рэжа ’дзёран; дзірван’ (гл. рэж).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Тамса́ма ’ў тым жа месцы’ (Варл.). Спалучэнне там з сам, самы, гл.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Прайма́цца ’перажываць’ (шчуч., Сл. ПЗБ). З польск.przejmować się ’тс’ (там жа).
Кле́нска ’паражэнне’ (Сл. паўн.-зах.). Запазычанне з польск.klęska (там жа, 474).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
yonder
[ˈjɑ:ndər]1.
adv.
вунь там, вунь туды́
Look yonder — Глянь вунь туды́
2.
adj.
1) вунь гэ́ны, вунь той
He lives in yonder cottage — Ён жыве́ вунь у гэ́най ха́це
2) дале́йшы, другі́, і́ншы
There is snow on the yonder side of the mountains — Сьнег ляжы́ць на другі́м баку́ го́раў
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
АПАЛІНЭ́Р ((Apollinaire) Гіём) (сапр. Вільгельм Апалінарый Кастравіцкі; 26.8.1880, Рым — 9.11.1918),
французскі паэт. Кастравіцкія паходзілі з Беларусі (з гэтага роду К.Каганец). Іх маёнтак Дарашковічы (каля Навагрудка) канфіскаваны пасля паўстання 1863—64. Дзед Апалінэра эмігрыраваў у Італію, там прайшло дзяцінства і юнацтва паэта. З 1899 Апалінэр у Парыжы. Удзельнік 1-й сусв. вайны. Літ. дзейнасць пачаў у 1901. У многіх творах адчуваецца духоўная сувязь з Расіяй, Польшчай, інш.слав. краінамі (верш «Адказ запарожскіх казакоў канстанцінопальскаму султану», раман «Жанчына ў крэсле», апавяданне «Сустрэча ў Празе»). Большасць твораў апублікавана пасмяротна. Пры жыцці выйшлі цыкл афарыстычных чатырохрадкоўяў «Бестыярый, ці Картэж Арфея» (1911), зб-кі «Алкаголь. Вершы 1898—1913» (1913), «Каліграмы. Вершы Вайны і Міру» (1918). Творчасць Апалінэра не пазбаўлена фармаліст. эксперыментаў (паасобныя вершы; буфонная п’еса «Грудзі Тырэзія», 1918; раман «Жанчына», 1920), падхопленых дадаістамі і сюррэалістамі. На бел. мову творы Апалінэра перакладала Э.Агняцвет (зб. «Зямны акіян», 1973).
