Verbum

áblehnen vt

1) адмаўля́цца (ад чаго-н.); адхіля́ць (што-н.);

éinen Áuftrag ~ адхілі́ць зака́з

2) юрыд. адво́дзіць (абвінавачванне, суддзю, сведак)

Ábstand m -(e)s, -stände адле́гласць, дыста́нцыя, праме́жак;

von etw. (D) ~ néhmen* устрымо́ўвацца (ад чаго-н.);

~ hálten* вайск. трыма́ць дыста́нцыю

ánschmiegen, sich (an A)

1) прыціска́цца, тулі́цца (да чаго-н.), ла́шчыцца, тулі́цца (да каго-н.)

2) абляга́ць по́стаць (пра вопратку)

Ánweisung f -, -en

1) указа́нне, настаўле́нне; інстру́кцыя

2) пераво́д; о́рдэр

3) выдзяле́нне (чаго-н.)

4) камп. кама́нда (мова кіравання заданнем)

áufregen

1. vt

1) хвалява́ць, узру́шваць; нервава́цца

2) высок. выкліка́ць, абуджа́ць

2. ~, sich (über A) хвалява́цца (з прычыны чаго-н.)

beflíegen* vt аблята́ць; пралята́ць (уздоўж чаго-н., над чым-н.);

das Flúgzeug beflíegt die Strécke… самалёт выко́нвае рэ́йсы па лі́ніі…

besíegeln vt

1) прыкла́дваць пяча́тку (да чаго-н.); запяча́тваць (што-н.)

2) пацвярджа́ць;

j-s Schícksal ~ вы́рашыць чый-н. лёс

erfórdern vt патрабава́ць (чаго-н.), вымага́ць;

das erfórdert Áusdauer гэ́та патрабу́е вы́трымкі;

sowéit es die Úmstände ~ у зале́жнасці ад абста́він

erpréssen vt (bei D) вымага́ць, шантажы́раваць, дамага́цца (у каго-н. чаго-н.);

j-m Tränen ~ даво́дзіць каго́-н. да слёз

Fázit n -s, -e і -s падраху́нак, су́ма, вы́нік;

das ~ aus etw. zíehen* падво́дзіць вы́нікі, зрабі́ць вы́вад (з чаго-н.)