асвяці́ць I сов., прям., перен. освети́ть; озари́ть;

аге́ньчык разагна́ў це́мру і ~ці́ў дрэ́вы — огонёк разогна́л тьму и освети́л дере́вья;

усме́шка ~ці́ла суро́вы тва́р — улы́бка освети́ла (озари́ла) суро́вое лицо́

асвяці́ць II сов., церк., перен. освяти́ть

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

бялі́ць несов.

1. в разн. знач. бели́ть;

б. ха́ту — бели́ть избу́;

б. пало́тны на со́нцы — бели́ть холсты́ на со́лнце;

б. твар — бели́ть лицо́;

2. разг. свежева́ть;

б. барана́ — свежева́ть бара́на;

3. очища́ть от коры́

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

васко́вы

1. прям., перен. восково́й;

~вая све́чка — воскова́я свеча́;

~вая спе́ласць — с.-х. воскова́я спе́лость (зре́лость);

в. жы́вапіс — воскова́я жи́вопись;

~вая моль — зоол. воскова́я моль;

в. твар — восково́е лицо́;

2. (сделанный из воска) вощано́й

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

размалява́ць сов.

1. (разноцветными красками) раскра́сить; (карандашом) разрисова́ть;

2. (стены, потолок) расписа́ть;

3. разг., пренебр. размалева́ть;

р. твар — размалева́ть лицо́;

4. перен. (приукрасить) расписа́ть;

ён так ~ва́ў свае́ по́спехі! — он так расписа́л свои́ успе́хи!

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

тере́ть несов.

1. це́рці; шарава́ць;

тере́ть лицо́ це́рці твар;

2. (измельчать) це́рці; (тёркой) драць; дзе́рці;

тере́ть кра́ски це́рці фа́рбы;

тере́ть хрен драць (дзе́рці) хрэн;

3. (причинять боль) му́ляць, це́рці;

сапо́г трёт но́гу бот му́ляе (трэ) нагу́;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

Lárve f -, -n

1) лічы́нка

2) ма́ска;

j-m die ~ vom Gesícht réißen* вы́крыць каго́-н., сарва́ць ма́ску з чыйго́-н. аблі́чча

3) разм. твар;

éine hübsche ~ прыго́жы тва́рык

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

vergráben*

1. vt закапа́ць, зарыва́ць;

sein Gesícht in béide Hände [in béiden Händen] ~ закры́ць твар рука́мі

2. ~, sich

1) (in, bei D) закапа́цца, зарыва́цца

2) перан. зары́цца, паглы́біцца (у кнігі і г.д.)

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

grim [grɪm] adj.

1. жо́рсткі, бязлі́тасны; змро́чны; суро́вы;

a grim face суро́вы твар;

grim facts жо́рсткія фа́кты;

grim news су́мная/дрэ́нная навіна́;

a grim town пану́ры го́рад;

The prospect is grim. Перспектыва змрочная.

2. рашу́чы; цвёрды;

grim determination цвёрдая рашу́часць

3. BrE, infml хво́ры;

feel grim дрэ́н на адчува́ць сябе

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

асвятлі́ць, асвятлю, асветліш, асветліць; зак., каго-што.

1. Зрабіць светлай якую‑н. прастору; напоўніць святлом памяшканне. Мігун не вытрымаў і асвятліў мясцовасць ракетай. Алешка. З горна, як агнявая птушка, узляцела полымя, сыпанула іскрамі ў столь, зашумела і асвятліла кузню чырвоным бляскам. Чарнышэвіч. // Накіраваць святло на які‑н. прадмет, зрабіць яго бачным. [Цётка Марына] з ліхтаром нахілілася да.. [Раманенкі], асвятліла яго твар. Шамякін. // перан. Ажывіць, зрабіць радасным, вясёлым. Танкіст-музыка, як дзяўчына, Усмешкай твар свой асвятліў. Колас.

2. Забяспечыць асвятляльнымі прыстасаваннямі, прыборамі, устаноўкамі; правесці электрычнае святло. Асвятліць вуліцу. Асвятліць дом.

3. перан. Падрабязна расказаць пра што‑н., растлумачыць, зрабіць агляд чаго‑н. Асвятліць падзеі тыдня. □ [Лізунок:] — Вось, таварышы, дазвольце вам тое-сёе сказаць і, як кажуць, асвятліць пытанне, каб была нейкая яснасць. Гаўрылкін.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

уста́віцца, устаўлюся, уставішся, уставіцца; зак.

1. (1 і 2 ас. не ўжыв.). Умясціцца ўнутр чаго‑н. Шыба ўставілася ў раму.

2. Разм. Пільна глядзець па каго‑, што‑н.; утаропіцца. На двары Яхім спыніўся, уставіўся ў зямлю вачамі, як бы нешта разважаў. Колас. — Ты што, праўду гаворыш, ці жартуеш? — Тарэнта раптам ажывіўся, уставіўся адным сваім вокам спачатку ў Мікодаў твар, пасля ў Сузонаў. Галавач. — Што, тата? Табе холадна? — і Томас сінімі вачыма ўставіўся на бацьку. Броўка. // Накіраваць позірк на каго‑, што‑н. Вочы [у Юркі] акругліліся, павыпучваліся і ўставіліся ў кусты. Пташнікаў. Да шыбы прыпаў напалоханы жаночы твар, потым знік, і на хлопцаў ўставіліся насцярожаныя вочы гаспадара. Новікаў. Чорныя вочы з густымі вейкамі запытальна ўставіліся на Антона. Даніленка.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)