электрапрыво́д, ‑а,
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
электрапрыво́д, ‑а,
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
эмульгава́нне, ‑я,
1. Утварэнне эмульсіі (у 1 знач.).
2. Нанясенне эмульсіі на якую‑н. паверхню для засцярогі яе ад пашкоджання.
[Ад лац. emulgere — даіць.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
эмфізе́ма, ‑ы,
1. Збіранне паветра ў якіх‑н. органах, тканках арганізма.
2. Хваравітае павелічэнне аб’ёму лёгкіх.
[Грэч. emphýsēma — уздуцце.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
этыяло́гія, ‑і,
1. Вучэнне аб прычынах і ўмовах узнікнення хвароб.
2. Прычыны, умовы ўзнікнення той ці іншай хваробы.
[Ад грэч. aitía — прычына і lógos — вучэнне.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
ю́бка, ‑і,
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
АПЕРА́ЦЫЯ ХІРУРГІ́ЧНАЯ,
асноўны метад лячэння хірургічных хвароб, пры якім паталагічныя ачагі ліквідуюцца, лакалізуюцца або даследуюцца з дапамогай
І.М.Грышын.
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
АХО́ВА ЗДАРО́ЎЯ ДЗЯЦЕ́Й І ПАДЛЕ́ТКАЎ,
састаўная частка сістэмы аховы здароўя, галоўная задача якой — захаванне і ўмацаванне здароўя падрастаючага пакалення. Агульныя для гэтай сістэмы прынцыпы і кірункі дзейнасці спалучаюцца са спецыфікай, абумоўленай асаблівасцямі
На Беларусі аснову аховы здароўя дзяцей і падлеткаў складае разгалінаваная сетка
Э.А.Вальчук.
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
крыты́чны², -ая, -ае.
1. Пераломны, які знаходзіцца ў стане крызісу.
2. Вельмі цяжкі, небяспечны.
Крытычная тэмпература — тэмпература пераходу цела з аднаго стану ў другі (
||
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
дыле́ма, -ы,
1. Меркаванне, паводле якога прадмету прыпісваюцца дзве супярэчлівыя прыметы, якія выключаюць магчымасць трэцяй (
2. Становішча, пры якім выбар аднаго з двух супрацьлеглых рашэнняў аднолькава цяжкі.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
вяртлю́г, вертлюга́,
1. Рухомы канец сцегнавой косці, які ўваходзіць у чашку таза.
2. Злучальнае звяно дзвюх частак механізма, якое дазваляе адной з іх вярцецца вакол сваёй восі.
||
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)