Шкоднік раслін — жучок сямейства лістаедаў са шчытападобным покрывам на целе.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
ЛУСКАВІ́НКІ,
1)у раслін — плоскія нарасці покрыўнай тканкі (эпідэрмісу) або недаразвітае лісце, напр., у далмацкага рамонку, мяты. Выконваюць ахоўныя функцыі.
2) У насякомых — мікраскапічныя хіцінавыя пласцінкі на целе, якія абумоўліваюць афарбоўку жывёлы (за кошт аптычных якасцей). Ёсць у матылёў, камароў і інш.
2.каго-што. Лёгкім пастукваннем пальцамі ці малаточкам па целе абследаваць стан унутраных органаў.
В. лёгкія.
Доктар выстукаў хворага.
|| незак.высту́кваць, -аю, -аеш, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
vesicle
[ˈvesɪkəl]
n., Anat., Bot.
нары́ў -ва m., прышч -а́m. (на це́ле)
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
шып¹, -а, мн. -ы́, -о́ў, м.
1. Востраканцовы выступ, нарасць на целе некаторых жывёл.
2. Невялікі выступ на чым-н.
Чаравікі з шыпамі.
Склеіць што-н. на шыпах (устаўляючы шыпы ў пазы).
|| прым.шыпавы́, -а́я, -о́е (да 2 знач.; спец.).
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
Лапту́ха ’пухір на целе’ (Касп.), рус.пск., цвяр., наўг., алан. ’высыпка на целе пры воспе, адры, вятранцы; воспа, адзёр’, ’воспіны на твары’. Бел.-рус. ізалекса. Параўн. яшчэ рус.наўг., пск., пенз., ёнаў., прэйл., тарт. латушка, латушка ’адзёр’, лапты ’чырвоныя плямы і пісягі на целе’ (Даль, Б. м.). Генетычна звязана з лапта, лапата < прасл.lapъta < балт.lap- (> літ.lapas, лат.lapa ’ліст’).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
авадзе́нь, ‑дня, м.
Двухкрылае насякомае, лічынкі якога паразітуюць у целе жывёл. А авадні, як рой пчаліны, Сляпіцай лезуць да скаціны.Колас.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
кровазваро́т, ‑у, М ‑роце, м.
Бесперапынны рух крыві па сасудах крывяноснай сістэмы ў целе чалавека або жывёліны.
•••
Круг кровазваротугл. круг.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
электраско́п
(ад электра- + -скоп)
прыбор для выяўлення электрычных зарадаў у якім-н.целе.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
АМУЛЕ́Т (лац. amuletum),
прадмет, які носіцца на целе і, на думку ўладальніка, мае магічную ўласцівасць адводзіць хваробу, бяду, засцерагаць ад ліхіх чараў. Вера ў сілу амулета звязана з першабытнай магіяй і фетышызмам. У многіх народаў свету вера ў амулет захавалася да нашых дзён. Гл. таксама Талісман.
