ашука́нства н. Betrúg m -(e)s; Trug m -(e)s; Lug und Trug (адна хлусня); Írreführung f -, -en (увядзенне ў зман)

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

Пра́шка, мн. л. прашкі ’хлусня’, ’глупства’ (Нас.). Насовіч (там жа) параўноўвае з прахъ, але слова, несумненна, з польск. fraszka ’драбяза’. Параўн. яшчэ чэш. fraška ’фарс, бурлеск’. З італ. frasca ’галінка’, мн. л. frasche ’дробязь, глупства’ (Брукнер, 127; Голуб-Ліер, 173).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

nieprawda

nieprawd|a

ж. няпраўда; хлусня;

to ~a! — гэта няпраўда! хлусня!;

~a? — праўда?; ці не так?;

ten jest ładny, ~a? — вунь той прыгожы, праўда (ці не так)?

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

blazing [ˈbleɪzɪŋ] adj.

1. я́ркі; асляпля́льны; зы́ркі;

a blazing hot day я́ркі гара́чы дзень;

the blazing sun зы́ркае со́нца

2. страшэ́нны, абура́льны;

a blazing lie абура́льная хлусня́

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

враньё ср., разг. хлусня́, -ні́ ж., мн. нет, брахня́, -ні́ ж., ілга́нства, -ва ср., (после гласных) лга́нства, -ва ср., мана́, -ны́ ж.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

blatant [ˈbleɪtnt] adj.

1. страшэ́нны, абура́льны;

It was a blatant lie. Гэта была абуральная хлусня.

2. крыклі́вы, вульга́рны; разлі́чаны на эфе́кт, паказны́, зро́блены напака́з;

blatant courage хра́брасць напака́з

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

фальш

(польск. falsz < ням. Falsch, ад лац. falsus = памылковы)

1) абман, няпраўда, хлусня; няшчырасць, крывадушнасць;

2) недакладна ўзятая (выкананая) нота ў спевах, падчас ігры на музычным інструменце.

Слоўнік іншамоўных слоў. Актуальная лексіка (А. Булыка, 2005, правапіс да 2008 г.)

whopper [ˈwɒpə] n. infml

1. грама́дзіна; страшы́дла;

The fisherman has caught a whopper. Рыбак злавіў велічэзную рыбіну.

2. страшэ́нная хлусня́;

She is telling a real whopper. Яна нахабна хлусіць.

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

безумо́ўны

1. (не ограниченный какими-л. условиями) безусло́вный;

2. (полный, бесспорный) безусло́вный, несомне́нный; заве́домый;

~нае даве́р’е — безусло́вное (несомне́нное) дове́рие;

гэ́та ~ная хлусня́ — э́то заве́домая ложь;

○ б. рэфле́кс — безусло́вный рефле́кс

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

Вілі́ць ’зварочваць з прамога шляху’; ’крывіць (душою)’; ’зварочваць убок’ (Нас.), вілі́ць, падві́льваць ’падкідаць мяч у гульні «салавей»’ (Янк. III), віліць ’падманваць, крывіць’ (Кар.). Карскі (Труды, 394) лічыць гэту лексему запазычанай з літ. і лат. моў; параўн. літ. vylióti ’падманваць, заманваць, спакушаць’, vỹlius ’падман, хлусня’, што аспрэчвае Лаўчутэ (351). Гл. яшчэ віля́ць.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)