Pílsener, Pílsner n -s, - пльзе́нскае (гатунак піва)

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

Wéißbier n -(e)s, -e све́тлае пі́ва

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

бары́ла

(польск. baryła, ад іт. barile)

заднёная з двух бакоў невялікая бочачка для напіткаў (віна, алею, піва).

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

stale​2 [steɪl] v. тра́ціць навізну́, старэ́ць; зно́швацца; станаві́цца нясма́чным, вычыха́цца (пра піва, віно і да т.п.)

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

swig​1 [swɪg] n. infml вялі́кі глыто́к (спіртнога);

take swigs of beer паця́гваць глытка́мі пі́ва (з бутэлькі)

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

swig​2 [swɪg] v. infml паця́гваць (віно, піва і да т.п.)

swig off [ˌswɪgˈɒf] phr. v. вы́піць за́лпам

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

tap​1 [tæp] n. кран (водаправодны);

beer on tap пі́ва з бо́чкі

♦

on tap пад руко́ю

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

КРЭМЕНЕФТОРЫСТАВАДАРО́ДНАЯ КІСЛАТА́,

моцная двухасноўная кіслата; раствор фтарыду крэмнію ў вадзе ці фторыставадароднай кіслаце, H2SiF6. Утварае солі — фторасілікаты. Выкарыстоўваюць у вытв-сці фторасілікатаў і неарган. фтарыдаў (напр., AlF3, NaF, CaF2), як кампанент раствораў для паліроўкі і траўлення шкла, электралітаў для гальванастэгіі, як кансервант драўніны, сродак для дэзінфекцыі рэзервуараў у вытв-сці піва.

т. 8, с. 536

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

га́кнуць, -ну, -неш, -не; -ні; зак. і аднакр. (разм.).

1. Стукнуць з вялікай сілай.

Г. абухом па бервяне.

2. Ужыв. замест некаторых дзеясловаў для абазначэння дзеяння, якое адбываецца з вялікай сілай, запалам, азартам (з захаваннем кіравання гэтых дзеясловаў).

Гакнулі па тры кружкі піва.

|| незак. га́каць, -аю, -аеш, -ае.

|| наз. га́канне, -я, н.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

карбаніза́цыя, ‑і, ж.

Спец.

1. Насычэнне якога‑н. раствору, вадкасці вуглякіслым газам. Карбанізацыя піва.

2. Спосаб умацавання будаўнічых матэрыялаў, якія змяшчаюць вапну, шляхам апрацоўкі іх вуглякіслым газам.

[Ад лац. carbo, carbonis — вугаль.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)