Лаўрэа́т ’званне, якое прысуджаецца за выдатныя заслугі ў галіне навукі, мастацтва і г. д.’, ’асоба, удастоеная такога звання’ (ТСБМ). Паходзіць з лац.laureātus ’увенчаны лаўрам’ < laurea ’лаўр, перамога, слава’ < laureus ’лаўровы’ < laurus ’лаўр’ (Слаўскі, 5, 78 з літаратурай). У бел. мову лексема, відаць, трапіла з рус., дзе з XIX ст. лічыцца запазычаннем з франц.lauréat (КЭСРЯ, 235). Да лаўр (гл.).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
landslide
[ˈlændslaɪd]
n.
1) апо́ўзень -зьня m.
2) Figur. вялі́кая перамо́га(у вы́барах)
3) падзе́я вялі́зных паме́раў
landslide inflation — абва́льная інфля́цыя
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
ПАЛЕ́ТЫКА (Яўсей Піліпавіч) (? — 19.12.1820),
бел. і рускі артыст балета. У 1780—90-я г. прыгонны танцоўшчык Шклоўскага тэатра Зорыча. У 1800, пасля смерці С.Г.Зорыча, у ліку 14 шклоўскіх танцоўшчыкаў пераведзены ў С.-Пецярбург і залічаны ў балетную трупу Дырэкцыі імператарскіх т-раў, дзе працаваў да 1817. Вядома, што ён выконваў ролю дэпутата ў балеце «Перамога Расіі, або Рускія ў Парыжы» (балетмайстар І.Вальберх).
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
Siegm -(e)es, -e перамо́га;
den ~ davóntragen* [gewínnen*] (über A) атрыма́ць перамо́гу [верх] (над кім-н.)
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
decisive
[dɪˈsaɪsɪv]
adj.
1) нава́жаны, рашу́чы, стано́ўкі
2) выраша́льны
a decisive victory — выраша́льная перамо́га
3) крыты́чна ва́жны
a decisive moment — крыты́чная часі́на
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
Абмага́ць ’перамагаць’, абмагчы ’падужаць, змагчы’ (Сцяц.). На магчымасць калькі з літ.apgalė́ti ’тс’ (да galė́ti ’магчы’) звяртае ўвагу Непакупны Baltistica, VII (1), 1971, 15. Ён бачыць у літ.apgalė́ti і pérgalėti (абсалютныя сінонімы, адпаведныя бел.абмагаць і перамагаць) рэпрэзентантаў дзвюх моўных зон, прычым формы з ap‑ (аб‑) цягнуцца да заходняй (прускай), параўн. ст.-прус.epwarisnan (він. скл.) перамога’ і лат.varet ’магчы’ (там жа, 14).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
bloodless
[ˈblʌdles]
adj.
1) бяскро́ўны; бляды́
a bloodless victory — перамо́га без праліцьця́ крыві́
2) без энэ́ргіі, вя́лы, без жыцьця́
3) бязду́шны, хало́дны; нячу́лы
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
счита́тьсяIIнесов. лічы́цца;
он счита́ется с мне́нием о́пытного челове́ка ён лі́чыцца з ду́мкай во́пытнага чалаве́ка;