первонача́ло ср.

1. прост. пача́так, -тку м.;

с первонача́ла з са́мага пача́тку;

2. книжн. (первооснова) першаасно́ва, -вы ж.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

змест, -у, М -сце, м.

1. Тое, што складае сутнасць каго-, чаго-н.

Адзінства формы і зместу.

2. Тэма, асноўная сутнасць выкладу, выказвання.

З. размовы.

З. твора.

3. Пералік раздзелаў, састаўных частак кнігі з указаннем старонак, змешчаны ў канцы ці ў пачатку.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

сентыменталі́зм, -у, м.

1. Кірунак у літаратуры і мастацтве 18 — пачатку 19 ст., які характарызуецца асаблівай увагай да духоўнага жыцця чалавека, пачуццёвасцю і ідэалізаваным паказам людзей, жыццёвых сітуацый, прыроды.

2. Сентыментальныя (у 2 знач.) адносіны да чаго-н. (кніжн.).

|| прым. сентыменталі́сцкі, -ая, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

а́дзіці

(санскр. aditi = бязмежжа, сусвет)

увасабленне жаночага пачатку ў старажытнаіндыйскай міфалогіі.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

ю́ты, ‑аў.

Гіст. Германскае племя, якое жыло ў пачатку 1‑га тысячагоддзя н. э. на Ютландскім паўвостраве.

[Ням. Jüten.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

początek, ~ku

począt|ek

м.

1. пачатак;

od samego ~ku — з самага пачатку;

od ~ku do końca — з (ад) пачатку да канца;

na ~ek — для пачатку;

na ~ku — на пачатку;

z ~ku — спачатку;

brać ~ek od kogo/czego — паходзіць (пачынацца) з каго/чаго;

2. ~ki мн. пачатковыя звесткі; пачаткі; асновы

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

once upon a time

даўны́м-даўно́; калі́сьці, адно́йчы; (а на пача́тку ка́зкі) жыў-быў, жылі́-былі́

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

махі́зм, ‑у, м.

Рэакцыйная суб’ектыўна-ідэалістычная плынь у філасофіі і метадалогіі навукі канца 19 — пачатку 20 ст.; эмпірыякрытыцызм.

[Ад імя заснавальніка гэтай плыні Эрнста Маха.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

трудаві́к, ‑а, м.

Гіст. У пачатку 20 ст. у дарэвалюцыйнай Расіі — член дробнабуржуазнай палітычнай арганізацыі, дэпутат Дзяржаўнай думы.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

sir [sɜ:] n.

1. сэр;

Dear Sir шано́ўны сэр, шано́ўны спада́р (зварот у пачатку афіцыйнага пісьма)

2. сэр (тытул);

Sir John cэр Джон

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)