Старадаўняя сярэбраная, затым залатая манета ў некаторых заходнееўрапейскіх краінах.
[Іт. ducato.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
біло́нны, ‑ая, ‑ае.
Спец. Які мае адносіны да білону (у 2 знач.). Білонная манета.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
пе́са, нескл., н.
Грашовая адзінка і разменная манета некаторых дзяржаў Лацінскай Амерыкі і Філіпін.
[Ісп. peso.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
цэхі́н, ‑а, м.
Старадаўняя венецыянская залатая манета, якая хадзіла і ў іншых краінах Еўропы.
[Іт. zecchino.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
ДЗЕ́НГА, дзеньга (ад тат. ценга — сярэбраная манета),
руская сярэбраная (14—17 ст.) і медная (18—19 ст.) манета. Да сярэдзіны 1530-х г. маса 0,78—0,79 г (наўгародска-пскоўская стапа), 0,31—0,40 г (маскоўская стапа). Пасля грашовай рэформы 1533—35 маса Дз.-наўгародкі 0,68 г (1/100 лікавага рубля, такая Дз. стала першай рус. капейкай), маса Дз.-маскоўкі 0,34 г (1/2 капейкі). Да канца 17 ст. маса Дз. паменшылася да 0,14 г. Спарадычна чаканіліся залатая і медная Дз. Пасля грашовай рэформы Пятра I у 1700—1828 чаканілася медная Дз., роўная 1/2 капейкі. Пасля манета выпускалася з пазначэннем наміналу «дзенежка» (1849—63) і «1/2 капейкі» (1839—1916).
Дзенга. Наўгародскага княства, 15 ст. (1), Пятра I, 1700 (2), Аляксандра П, 1863 (3).
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
КРЭ́ЙЦАР (ням. Kreuzer),
дробная нямецкая манета ў 15—19 ст. Выраб яе з серабра пачаўся ў Аўстрыі ў 1458—60. З 16 ст. К. — білонная манета, з 18 ст. — медная. На працягу 16 ст. чаканка К. пашырылася на Пд і часткова на Пн Германіі. У абарачэнні да канца 19 ст. У Рэчы Паспалітай ў 1615—18 для гандлю з Сілезіяй выпускалі трайны К., т. зв. «бём» (ад ням. Böhm грош).
