падыхо́ д , -у, М мн. м.
1. гл.
2. Месца, па якім падыходзяць да чаго-н.
Зручны п. да ракі.
3. (перан. -н. , адносін да каго-, чаго-н.
Правільны п. да вырашэння нацыянальнага пытання.
Ён умее знайсці п. да кожнага чалавека.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
żartki
уст. зручны ;
żartki koń — спрытны конь
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
пападго́ рычча Спадзісты і зручны для ворыва схіл гары; месца каля падэшвы гары (Слаўг. ). Тое ж пападгорычышча, падпадгор'е (Слаўг. ).
Беларускія геаграфічныя назвы. Тапаграфія. Гідралогія. (І. Яшкін, 1971, правапіс да 2008 г.)
ака́ зія
(лац.
1) зручны выпадак для якой-н. справы;
2) непрадбачанае здарэнне.
Слоўнік іншамоўных слоў. Актуальная лексіка (А. Булыка, 2005, правапіс да 2008 г.)
апартуні́ зм
(фр. лац. зручны )
прыстасавальніцтва, згодніцтва, беспрынцыповасць (напр. а. у дэмакратычным руху).
Слоўнік іншамоўных слоў. Актуальная лексіка (А. Булыка, 2005, правапіс да 2008 г.)
партаты́ ўны
(фр. лац.
зручны для пераноскі, невялікіх памераў (напр. п. магнітафон).
Слоўнік іншамоўных слоў. Актуальная лексіка (А. Булыка, 2005, правапіс да 2008 г.)
praktiká bel a
1) кары́ сны, зру́ чны ў карыста́ нні
2) які́ практыку́ ецца
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
прыпільнава́ ць , ‑ную, ‑нуеш, ‑нуе; зак. , каго-што .
Пільнуючы, дачакацца паяўлення каго‑, чаго‑н.; высачыць. [Тамаш:] — Я зачапіць яе не адважваўся, яна для мяне як святая была. А гэты гад прыпільнаваў, калі яна з вячорак ішла... Чарнышэвіч . «Трэба прыпільнаваць таго, хто сюды ходзіць, хоць бы прыйшлося сядзець тут да самай зімы», — падумаў Косця. Якімовіч . // перан. Дачакацца, выбраць (зручны момант, час і пад.). — Паспрабуйце дастаць добры план горада Мінска.. — Калі выпадзе зручны момант — паспрабуем. — Такі момант яны прыпільнавалі. Новікаў .
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
ака́ зія
(лац. occasio = выпадак, падстава)
1) зручны выпадак (напр. паслаць пісьмо з аказіяй);
2) нечаканае здарэнне, непрадбачаны выпадак (Вось дык а.!).
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
прадста́ віцца , -та́ ўлюся, -та́ вішся, -та́ віцца; зак.
1. каму і без дап. Назваць сябе, знаёмячыся з кім-н.
П. прысутным.
2. Уявіцца, паказацца.
Яго словы прадставіліся цяпер у іншым святле.
3. (1 і 2 ас. не ўжыв. ). Узнікнуць, надарыцца.
Прадставіўся зручны выпадак.
|| незак. прадстаўля́ цца , -я́ юся, -я́ ешся, -я́ ецца.
|| наз. прадстаўле́ нне , -я, н. знач. ).
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)