appurtenance

[əˈpɜ:rtənəns]

n.

прынале́жнасьць f.; дада́так -ку m.

•

- appurtenances

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

in addition to

у дада́так да, апрача́ таго́

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

accompaniment [əˈkʌmpənimənt] n.

1. mus. акампанеме́нт; суправаджэ́нне;

to the accompaniment of the guitar пад гіта́ру

2. дада́так, дапаўне́нне

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

addition [əˈdɪʃn] n.

1. дабаўле́нне, дада́так

2. math. склада́нне

♦

in addition апрача́, акрамя́ таго́, да таго́ ж

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

anyhow [ˈenihaʊ] adv.

1. усё-такі, усё ж (такі); апрача́ таго́; у дада́так

2. як-не́будзь, абы-я́к

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

бей, бея, м.

Тытул дробных феадалаў або службовых асоб у некаторых краінах Блізкага і Сярэдняга Усходу. // Асоба, якая мае такі тытул. // Дадатак да імя ў значэнні: пан. Ізмаіл-бей.

[Тур.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

напрыду́мваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; зак., чаго.

1. Прыдумаць, вынайсці многа чаго‑н. Напрыдумваць загадак.

2. Разм. Прыдумаць у дадатак да сказанага многа чаго‑н. лішняга, не адпаведнага рэчаіснасць прыхлусіць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

БО́ЛЬЯЙ, Бояй (Bolyai) Янаш (15.12.1802, г. Клуж-Напока, Румынія — 27.1.1860), венгерскі матэматык, адзін са стваральнікаў нееўклідавай геаметрыі. Калі быў студэнтам Ваенна-інж. акадэміі ў Вене, займаўся доказам пастулата аб паралельных лініях. У 1832 выдаў «Апендыкс» як дадатак да 1-га т. падручніка матэматыкі свайго бацькі Ф.Больяй.

т. 3, с. 210

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

камплеме́нт

(лац. complementum = дадатак)

бялковае рэчыва з групы бактэрыялізінаў, якое змяшчаецца ў сыраватцы крыві жывёл і чалавека.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

укра́паць, -аю, -аеш, -ае; -аны; зак., што.

1. Пырскаючы, зрабіць крапіны ў чым-н. (спец.).

2. (часцей у форме дзеепрыметніка залежнага стану), перан. Унесці, уключыць у склад чаго-н. як устаўку, дадатак да асноўнага.

У лесастэпе сярод стэпавай расліннасці ўкрапаны невялікія ляскі.

|| незак. укра́пваць, -аю, -аеш, -ае.

|| наз. укра́пванне, -я, н.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)