аддаі́цца, ‑доіцца; зак.
Перастаць даіцца, даваць малако (перад ацёлам). Карова аддаілася.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
скарапло́дны, ‑ая, ‑ае.
Здольны даваць плады хутка пасля пасадкі. Скараплодная сліва.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
дары́ць, дару́, до́рыш, до́рыць; до́раны; незак. каму-чаму каго-што.
Даваць у якасці падарунка, аддаваць бясплатна.
Д. кветкі.
Д. сваёй увагай (перан.).
|| зак. падары́ць, -дару́, -до́рыш, -до́рыць; -до́раны.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
інфармава́ць, -му́ю, -му́еш, -му́е; -му́й; -мава́ны; зак. і незак., каго (што).
Даць (даваць) інфармацыю. 1. прысутных аб выніках з’езда славістаў.
|| зак. таксама праінфармава́ць, -му́ю, -му́еш, -му́е; -му́й; -мава́ны.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
трэ́скацца, 1 і 2 ас. звычайна не ўжыв., -аецца; незак.
Даваць трэшчыны, расколвацца.
Зямля пачала т. ад спёкі.
|| зак. патрэ́скацца, 1 і 2 ас. звычайна не ўжыв., -аецца.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
зауша́ть несов., уст.
1. (кого — давать пощёчину, бить по уху) дава́ць апляву́ху; дава́ць по́ўху;
2. перен. (оскорблять) абража́ць; (порочить) га́ньбіць;
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
інструктава́ць
(лац. instruere)
даваць кіруючыя ўказанні, інструкцыі.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
БІЯПА́ЛІВА, біялагічнае паліва,
1) біямаса, здольная пры згаранні даваць энергію (драўніна, торф, водарасці і інш.).
2) Арганічныя адкіды (гной, смецце, памёт, драўнянае пілавінне і інш.), якія выдзяляюць у працэсе распаду цяпло. Біяпаліва шырока выкарыстоўваюць для абагравання цяпліц, парнікоў і ахаванага грунту. Пры распаданні біяпаліва вылучаюцца вуглякіслы газ, аміяк і вада, якія спрыяюць росту і развіццю раслін.
т. 3, с. 176
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
ПАВО́З,
феадальная павіннасць у Стараж. Русі, абавязак сялян дастаўляць прадукты сваёй гаспадаркі на панскі двор і, па загадзе феадала, на рынак і ў паход. П. наз. таксама і «падвода» — абавязак даваць коней з павозкамі князям і іх слугам, якія прыехалі у воласць. У Расіі з канца 15 ст. П. паступова заменены аброкам — «повозными деньгами» і перайшоў у ямскую павіннасць.
т. 11, с. 471
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
ПАДАРО́ЖЧЫНА,
від феад. павіннасці ў ВКЛ у 16—18 ст. Бралася феадалам з сялян як грашовы эквівалент падводнай павіннасці, паводле якой сяляне абавязаны былі даваць землеўладальнікам падводы для перавозкі прадукцыі да рачных прыстаней і ў горад. Памер вызначаўся паводле мясц. звычаю і фіксаваўся ў інвентарах. Часам П. — разнавіднасць грашовага чыншу, які плаціў кожны сял. двор (т.зв. падвароўшчына).
т. 11, с. 485
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)