Láppen
1) ану́ча, ану́чка;
2)
3)
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
Láppen
1) ану́ча, ану́чка;
2)
3)
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
прыча́ліць, ‑лю, ‑ліш, ‑ліць;
1.
2. Падысці, прыстаць да берага, прыстані (пра параход, лодку і пад.).
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
board1
1. до́шка;
a bulletin board (
a control board пульт кірава́ння;
an ironing board до́шка для прасава́ння
2. праўле́нне, саве́т, ра́да;
a board meeting пасяджэ́нне праўле́ння;
the board of directors праўле́нне дырэ́ктараў;
an academic board вучо́ны саве́т;
a school board шко́льны саве́т
3. харчава́нне; сталава́нне; е́жа;
board and lodging/bed and board кватэ́ра і сталава́нне
4.
5.
a draughts board ша́шачная до́шка
6. the boards
♦
above board чэ́сна, у адкры́тую;
go by the board
1) адмаўля́цца; ігнарава́ць
2) упа́сці з па́лубы ў ваду́; быць вы́кінутым за
go on board a ship/aircraft садзі́цца на карабе́ль/у самалёт;
on board a train/ship/aircraft у цягніку́/на караблі́/у самалёце
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
Лі́павачка, ліпо́вачка ’бочачка, выдзеўбаная са ствала ліпы’ (
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
зачэ́рпнуць, ‑ну, ‑неш, ‑не; ‑нем, ‑неце і зачарпну́ць, ‑ну, ‑неш, ‑не; ‑нём, ‑няце;
1. Чэрпаючы, набраць чаго‑н., захапіць пэўную колькасць чаго‑н.
2. Нечакана набраць (вады, пяску і пад.).
3.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
хра́снуць, ‑ну, ‑неш, ‑не;
1. Зламацца, пераламацца з хрустам, трэскам.
2.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
Наба́кі́р ’набак’ (
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
АЛМА́З (
Трапляецца ў ультраасноўных вывергнутых пародах — кімберлітах, здабываецца з карэнных радовішчаў і россыпаў, звычайна ў выглядзе дробных зярнят і асколкаў крышталікаў (сярэдняя маса 0,2 карата — 40
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
Ляшчоткі ’абцугі’ (
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
ску́ла 1, ‑ы,
1. Адна з парных касцей чэрапа, размешчаная ніжэй вочніцы над верхняй сківіцай твару, а таксама адпаведная частка твару.
2.
ску́ла 2, ‑ы,
Гнойны нарыў, фурункул.
•••
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)