odwodzić
незак.
1. адводзіць;
odwodzić kogo na bok — адводзіць каго ўбок;
2. адгаворваць;
odwodzić kogo od zamiaru — адгаворваць каго ад намеру;
2. узводзіць;
odwodzić kurek od strzelby — узводзіць курок стрэльбы
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
przywracać
незак. вяртаць, варочаць; аднаўляць;
przywracać komu życie — вяртаць каго да жыцця;
przywracać kogo na poprzednie stanowisko — вяртаць каго на ранейшую пасаду;
przywracać pierwotny tekst umowy — аднаўляць пачатковы тэкст дамовы
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
zdjąć
зак.
1. зняць;
zdjąć płaszcz — зняць плашч;
zdjąć z kogo odpowiedzialność — зняць з каго адказнасць;
2. агарнуць, ахапіць, апанаваць;
zdjęło kogo przerażenie — каго ахапіў жах;
3. разм. зняць, сфатаграфаваць
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
гнюсі́ць, гнюшу, гнюсіш, гнюсіць; незак., каго-што і без дап.
Разм. Гадзіць, пэцкаць. — Адступіся, Салівон, — кажа ён, — не хочацца рук гнюсіць аб такую поскудзь. Мурашка.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
га́нец,
гл. ганцы.
гане́ц, ‑нца́, м.
Той, каго паслалі з тэрміновым паведамленнем; пасыльны. Носяць .. [весткі] з сяла да сяла маладыя хлопцы і дзяўчаты — ганцы падполля. Пестрак.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
гераізава́ць, ‑зую, ‑зуеш, ‑зуе; незак., каго-што.
Бачыць у кім‑, чым‑н. героіку, надзяляць гераічнымі рысамі. Гераізаваць учынак. □ Раман гераізуе капітана падводнага карабля Немо. «Маладосць».
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
адо́зва, ‑ы, ж.
Пісьмовы або вусны зварот да каго‑н. з заклікам, просьбай. [Маша:] — Во навіна якая! Мы будзем ставіць подпісы пад Адозвай за мір. Шамякін.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
адукава́ць, ‑кую, ‑куеш, ‑куе; зак., каго.
Даць каму‑н. адукацыю, выхаванне; навучыць. [Кузьма:] — Настачка, якая ты цяпер харошая! Адукаваць цябе, што гэта будзе за жонка! Колас.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
ара́ва, ‑ы, ж.
Разм. Бязладнае, шумнае зборышча, натоўп. Арава хлопцаў вярнулася ў хату. // Вялікая колькасць каго‑н.; мноства. Пабачыўшы Валю, уся арава кінулася наўцёкі. Няхай.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
асмалі́ць 1, асмалкі, асмаліш, асмаліць; зак., каго-што.
Тое, што і абсмаліць 1.
асмалі́ць 2, асмалю, асмаліш, асмаліць; зак., што.
Тое, што і абсмаліць 2.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)