угавары́ць überréden vt; bewégen* vt, zu etw. (D) bríngen*;

лёгка даць сябе́ ўгавары́ць leicht zu überréden sein; für etw. (A) zu háben sein

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

цяг м.:

з цягам ча́су mit der Zeit, im Láufe der Zeit;

даць цягу разм. áusreißen* vi (s), Réissaus néhmen*, ábhauen vi (s)

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

аўдые́нцыя ж. Audi¦énz f -, -en, Empfáng m -(e)s, -fänge;

даць аўдые́нцыю éine Audi¦énz gében*, Empfáng geben*, empfángen* vt;

атрыма́ць аўдые́нцыю empfángen wérden

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

во́чны​I:

во́чная ста́ўка Konfrontatión f -, -en; Gegenüberstellung f -, -en;

даць во́чную ста́ўку konfrontíeren vt, gegenüberstellen vt;

во́чнае навуча́нне Diréktstudium n -s, -di¦en

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

адгадава́ць

1. (адкарміць) mästen vt, áuffüttern vt;

2. (даць магчымасць адрасці) wáchsen lássen*;

адгадава́ць бараду́ sich (D) éinen Bart stéhen lássen* [wáchsen lássen*]

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

reprymenda

reprymend|a

ж. разм. наганяй; прачуханка;

udzielić komu ~y — даць каму наганяй (прачуханку)

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

wydzielić

зак.

1. вылучыць; выбраць; выдзеліць; даць;

2. біял. выдзеліць;

3. фіз. хім. вылучыць

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

zaradzić

зак. czemu1. справіцца з чым, адолець што; даць рады чаму

2. папярэдзіць што

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

ра́да

(польск. rada, ад ням. Rath)

1) савет прадстаўнікоў у розныя гістарычныя перыяды ў Польшчы і Беларусі (напр. паны-р. Вялікага княства Літоўскага);

2) сумеснае абмеркаванне якіх-н. пытанняў, нарада;

3) парада;

4) сродак, паратунак, выйсце;

няма рады — няма выйсця;

не даць рады — не справіцца з кім-н., чым-н.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

абдзялі́ць, ‑дзялю, ‑дзеліш, ‑дзеліць; зак., каго-што.

1. Пры падзеле, размеркаванні не даць каму‑н. нічога або даць менш, чым іншым. Калі хлеба па картках сям’і неставала, рукі матчыны зналі, што трэба рабіць, — так умелі апошні кавалак дзяліць, каб усіх падзяліць, а сябе — абдзяліць. А. Вольскі. [Варвара:] — Зіма, нябось, слязу пусціў: яго брыгаду абдзялілі, дзве касілкі далі ў Варварыну брыгаду, а яму толькі адну... Васілевіч. // Надзяліць у недастатковай меры якімі‑н. якасцямі, здольнасцямі і пад. або пазбавіць якіх‑н. якасцей, здольнасцей і пад. Прырода абдзяліла яго ростам і сілай.

2. Надзяліць усіх чым‑н., аддаючы кожнаму яго долю. Абдзяліць дзяцей гасцінцамі. □ — Мая воласць вялікая, — Белым сырам не абдзеліш. З нар.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)