луна́ць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае;
1. Плаўна лятаць, рухацца ў паветры.
2. Развявацца ў паветры.
3.
4.
•••
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
Verbum
анлайнавы слоўнікНАСЯКО́МЫЯ (Insecta, або Hexapoda),
надклас (клас) беспазваночных жывёл тыпу членістаногіх. Найбуйнейшая група жывёл (больш за 1
Даўж. ад 0,2
Н. ўдзельнічаюць у кругавароце рэчываў у біясферы (выкарыстоўваюць разнастайныя кармы і самі з’яўляюцца кормам для многіх арганізмаў, выконваюць
Літ.:
Яхонтов В.В. Экология насекомых. 2 изд.
Бей-Биенко Г.Я. Общая энтомология. 3 изд.
Фабр П.Ж.А. Инстинкт и нравы насекомых:
Жизнь животных.
А.М.Петрыкаў.
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
треща́ть
1.
лёд трещи́т лёд трашчы́ць;
пол трещи́т падло́га трашчы́ць;
моро́з треща́л маро́з трашча́ў;
в траве́ треща́ли кузне́чики у траве́ страката́лі ко́нікі;
песо́к треща́л у него́ на зуба́х пясо́к трашча́ў у яго́ на зуба́х;
ко́фточка трещи́т по швам ко́фтачка трашчы́ць па швах;
треща́ли автома́ты трашча́лі аўтама́ты;
голова́ трещи́т
2.
◊
за уша́ми трещи́т аж нос у пры́сядкі гуля́е (ідзе́); аж ву́шы трашча́ць;
у́ши треща́т ву́шы трашча́ць;
треща́ть по всем швам трашча́ць па ўсіх швах.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
залаты́
1.
2.
○ з. запа́с — золото́й запа́с;
◊ абяца́ць ~ты́я го́ры — обеща́ть (сули́ть) золоты́е го́ры;
~та́я во́сень — золота́я о́сень;
~та́я
~та́я мо́ладзь — золота́я молодёжь;
~та́я сярэ́дзіна — золота́я середи́на;
~то́е вясе́лле — золота́я сва́дьба;
~то́е руно́ — золото́е руно́;
з. век — золото́й век;
~ты́я ру́кі — золоты́е ру́ки;
~ты́я сло́вы — золоты́е слова́;
~та́я жы́ла — золота́я жи́ла;
з. дождж — золото́й дождь;
~то́е дно — золото́е дно;
з. цяле́ц — золото́й теле́ц
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
стыхі́я, ‑і,
1. У старагрэчаскіх філосафаў-матэрыялістаў — адзін з асноўных элементаў прыроды (вада, зямля, паветра, агонь), якія ляжаць у аснове ўсіх рэчаў.
2. Магутныя сілы прыроды, якія не падпарадкуюцца чалавеку.
3.
4.
[Ад грэч. stoicheion — элемент.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
ту́зацца, ‑аюся, ‑аешся, ‑аецца;
1. Рабіць хуткія, рэзкія рухі, рыўкі.
2.
3.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
све́тлы, ‑ая, ‑ае.
1. Які ярка свеціць.
2. Добра асветлены, напоўнены святлом.
3. Не цёмнага колеру.
4. Чысты, празрысты (пра вадкасць).
5.
6.
7. Якому ўласцівы высокія маральныя якасці; высакародны.
8.
9. Які мае адносіны да свята вялікадня ў хрысціян.
10.
•••
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
level
1) ро́ўны
2) гарызанта́льны
3) на тым са́мым узро́ўні
4) адно́лькавы, ро́ўны, адно́лькава ва́жны
5) ро́ўны, спако́йны
6) ураўнава́жаны, разва́жны
1)
а) пло́ская, гарызанта́льная паве́рхня, ро́ўнядзь
б) узро́вень -ўню
2) вышыня́
3) нарматы́ўная ко́лькасьць
4) грунтва́га
v.
1) разраўно́ўваць; раўня́ць
2) раўня́ць зь зямлёй, разбура́ць дашчэ́нту
3) цэ́ліцца; накіро́ўваць, скіро́ўваць (стрэл, сло́вы)
4) ураўнава́жваць
•
- find one’s level
- level with
- one’s level best
- on the level
- level off
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
гусці́, гуду, гудзеш, гудзе; гудзём, гудзяце, гудуць;
1. Утвараць роўны, густы, працяжны гук, гул.
2. Утвараць працяжны, рэзкі гук (пра сігнал, гудок).
3.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
прыгажо́сць, ‑і,
1. Уласцівасць прыгожага.
2. Што‑н. прыгожае, чароўнае; хараство.
3. Прыгожы знешні выгляд.
4. Прыгажуня.
5.
6.
•••
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)