каса́ цыя , -і, мн. -і, -цый, ж.
1. Абскарджанне і перагляд судовага рашэння, якое яшчэ не ўступіла ў законную сілу, вышэйстаячай судовай інстанцыяй па скарзе бакоў або пратэсце пракурора (спец. ).
К. прысуду.
Падаць на касацыю.
2. Заява з просьбай аб пераглядзе або адмене судовага рашэння (разм. ).
Падаць касацыю.
3. Адмена выбараў або прызнанне іх несапраўднымі ў выніку парушэння выбарчага закона.
|| прым. касацы́ йны , -ая, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
=schaft суф. назоўнікаў ж. р. , утварае :
1) назвы стану або ўласцівасці : Fé indschaft варо́ жасць
2) назоўнікі зборнага значэння: Studé ntenschaft студэ́ нцтва
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
á nhand [an Hand] prp (G ) або , von (D ) з дапамо́ гай (чаго-н. ), на падста́ ве (чаго-н. );
~ von Unterlá gen на падста́ ве дакуме́ нтаў
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
сакрэдыто́ р , ‑а, м.
Асоба або ўстанова, якая крэдытуе каго‑, што‑н. разам з іншай асобай або ўстановай.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
стэ́ ла , ‑ы, ж.
Вертыкальна пастаўленая каменная або металічная пліта (надмагільная, мемарыяльная) з надпісам або з рэльефнымі вобразамі.
[Грэч. stēlē — слуп.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
дэбю́ т , -у, М -бю́ це, мн. -ы, -аў, м.
1. Першае выступленне на сцэне або наогул у якой-н. дзейнасці.
Д. у оперным тэатры.
Д. маладога паэта.
2. Пачатак шахматнай або шашачнай партыі.
Адкрыты д.
|| прым. дэбю́ тны , -ая, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
ікс , -а́ , мн. -ы́ , -о́ ў, м.
1. Назва літары «x» лацінскага алфавіта.
2. Абазначэнне лацінскай літарай «x» невядомай або пераменнай велічыні ў матэматыцы.
3. Умоўнае абазначэнне невядомай або знарок неназванай асобы.
Напружанасць у размовах была абумоўлена прысутнасцю X.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
по́ сцілка , -і, Д М -лцы, мн. -і, -лак, ж.
Лёгкая саматканая коўдра або прасціна, якую рассцілаюць на пасцель, якой засцілаюць ложак, або кавалак тканіны, якой накрываецца ці завешваецца што-н.
Ткаць посцілкі.
Завесіць ложак посцілкай.
Снежная п. (перан. ).
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
трайні́ к , -а́ , мн. -і́ , -о́ ў, м.
1. Прадмет, які мае тры аднародныя часткі або складаецца з трох частак.
Паляўнічы т. (трохстволка).
2. Мера або прадмет, якія складаюцца з трох аднолькавых адзінак, частак.
Дошка-т.
|| прым. трайніко́ вы , -ая, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
ча́ ртар , -у, мн. -ы, -аў, м.
1. У міжнародных марскіх, паветраных, сухапутных перавозках: дагавор на арэнду транспартнага сродку на вызначаны рэйс або тэрмін.
2. Самалёт або судна, арандаванае згодна з такім дагаворам.
|| прым. ча́ ртарны , -ая, -ае.
Ч. рэйс.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)