БЕЛАРУ́ СКАЯ РА́ ДА ,
пашыраная ў гіст. л-ры агульная назва цэнтр. і рэгіянальных асяроддзяў бел. нац.-вызв. руху і дзярж. -паліт. устаноў Беларускай Народнай Рэспублікі (БНР ). У 1917 дзейнічалі Цэнтральная рада беларускіх арганізацыйВялікая беларуская рада ), Цэнтральная беларуская вайсковая радаРаду Беларускай Народнай Рэспублікі . У 1918—20 на Віленшчыне і Гродзеншчыне дзейнічалі Віленская беларуская рада , Цэнтральная беларуская рада Віленшчыны і Гродзеншчыныінш. У снеж. 1919 Рада БНР раскалолася на Народную раду Беларускай Народнай Рэспублікі і Найвышэйшую раду Беларускай Народнай Рэспублікі .
С.С.Рудовіч .
т. 2, с. 422
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
стрыжань ,
цэнтральная частка сцябла ці кораня насенных раслін.
т. 15, с. 215
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
БЕЛАРУ́ СКІ ВУЧЫ́ ЦЕЛЬСКІ САЮ́ З ГРО́ ДЗЕНШЧЫНЫ ,
гл. Гродзенская цэнтральная беларуская вучыцельская рада .
т. 2, с. 438
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
ośrodkowy
цэнтральны;
ośrodkowy układ nerwowy — цэнтральная нервовая сістэма
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
centralny
centraln|y
цэнтральны;
~e ogrzewanie — цэнтральная ацяпленне
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
Fé rnsprechzentrale f
1) цэнтра́ льная тэлефо́ нная ста́ нцыя
2) камута́ тар
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
аспіра́ цыя , ‑і, ж.
1. Высысанне вадкасці або паветра з якой‑н. хворай поласці цела. //
2. Спец. Абяспыльванне вытворчых памяшканняў шляхам высысання пылу. Цэнтральная аспірацыя.
[Лац. aspiratio — дыханне.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
Мястэчка , мясце́ чка ’пасёлак гарадскога тыпу’, ’цэнтральная частка сяла’, ’сяло з некаторымі прыкметамі горада’ (ТСБМ , Мядзв. , Нас. , Яруш. , Грыг. , Бяльк. , Сл. ПЗБ ; КЭС , лаг. ), ст.-бел. мястечко (XVII ст.) запазычана са ст.-польск. miasteczko (Кохман, Kontakty , 86; Булыка, Запазыч. , 212).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
central
[ˈsentrəl]
1.
adj.
1) сярэ́ дні, цэнтра́ льны, які́ знахо́ дзіцца ў сярэ́ дзіне, у цэ́ нтры
the central railroad station — цэнтра́ льная ста́ нцыя
2) гало́ ўны, кіру́ ючы, вяду́ чы
the central library — гало́ ўная бібліятэ́ ка
the central idea in the story — гало́ ўная ду́ мка ў апавяда́ ньні
2.
n.
цэнтра́ льная тэлефо́ нная ста́ нцыя
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
барысфе́ ра
(ад бары + сфера )
ядро Зямлі, гіпатэтычна акрэсленая цэнтральная частка Зямлі, пабудаваная з мас вялікай шчыльнасці.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)