грамадска-палітычны кірунак у дзейнасці рэліг. арг-цый, які выкарыстоўвае рэлігію і царкву для ўзмацнення ўздзеяння на сферы грамадскага жыцця. Прадстаўнікі К. ствараюць свае паліт. партыі, прафсаюзы, жаночыя, маладзёжныя і інш. масавыя грамадскія аб’яднанні, навуч. ўстановы.
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
вянча́ць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; незак., каго.
1. Выконваць царкоўны абрад шлюбу. Вянчаць маладых.
2. Завяршаць што‑н., знаходзіцца зверху чаго‑н. Лес каміноў вянчаў пяціпавярховыя гмахі будынкаў...Гартны.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
cardinal1[ˈkɑ:dɪnl]n.
1. кардына́л (царкоўны сан)
2. кардына́л (птушка)
3.я́рка-чырво́ны/пунсо́вы ко́лер
4.math. ко́лькасны лічэ́бнік
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
каплі́ца, ‑ы, ж.
Невялікі царкоўны або касцельны будынак з іконамі без алтара; малельня. На пагорку ўзвышалася капліца — сіняя, з залатым крыжам цэркаўка.Асіпенка.Змоўкнуў звон хаўтурны На старых капліцах.Колас.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
свінта́рЦаркоўны двор (Тал.Мядзв.). Тое ж сві́нтар (Мсцісл.).
Беларускія геаграфічныя назвы. Тапаграфія. Гідралогія. (І. Яшкін, 1971, правапіс да 2008 г.)
кано́н, -а, мн. -ы, -аў, м.
1. Царкоўнае ўстанаўленне, правіла, узаконенае вышэйшай царкоўнай іерархіяй.
Царкоўны к.
2. Правіла або сукупнасць правіл якога-н. кірунку, вучэння (кніжн.).
Эстэтычныя каноны класіцызму.
3. Спіс рэлігійных кніг, прызнаных царквою ў якасці Свяшчэннага Пісання (спец.).
Біблейскі к.
4. Царкоўнае песнапенне ў пахвалу святога або свята (спец.).
Велікодны к.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
parish[ˈpærɪʃ]n.царко́ўны прыхо́д, пара́фія;
He is a vicar of a large rural parish. Ён вікарый вялікага вясковага царкоўнага прыхода.
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
cleric
[ˈklerɪk]1.
n.
клерыка́л -а, царко́ўнік -а m.
2.
adj.
царко́ўны
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
цвінта́р, ‑а, м.
1.Царкоўны двор ці агароджанае месца пры царкве. На цвінтары каля царквы калыхалася мора народу.Машара.
2. Могілкі пры царкве. Спаласаванае глыбокімі траншэямі і акопамі, Памор’е нагадвала стары, занядбаны цвінтар.Бажко.
[З польск. cmentarz.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
Жакі́ ’дзеці, што хадзілі на каталіцкі вялікдзень з вітаннямі і рацэямі па хатах’ (валож., Жыв. сл., 41), ’валачобнікі’ (Сл. паўн.-зах.). Рус.смал.жак ’вучань, студэнт’, укр.жак ’шкаляр, бурсак’ (Грынч.). Ст.-бел.жакъ ’каталіцкі царкоўны служыцель, шкаляр’ (1423–1438 гг., Булыка, Запазыч., 112–113). З польск.żak ’вучань, царкоўны служыцель’ (з XV ст., Рэчак) < чэш.žak < раманск. (магчыма, паўн.-італ.zago), с.-лац.zaco < лац.diacus < грэч.διάκονος (> дыякон, дзяк, гл.). Брукнер, 661; Фасмер, 2, 34; Голуб-Копечны, 441; Махэк₂, 721; Скок, 3, 670; Безлай, 1, 101.