zúlassen* vt

1) дапуска́ць (напр., да іспытаў)

2) дазваля́ць, згаджа́цца

3) не адчыня́ць, пакіда́ць зачы́неным;

lássen Sie die Tür zu! пакі́ньце дзве́ры зачы́ненымі!;

kéinen Zwéifel ~ не пакіда́ць ніцкага сумне́ння

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

godzić się

godzi|ć się

незак.

1. мірыцца;

2. згаджацца; пагаджацца;

~ć się na wszystkie warunki — згаджацца з усімі ўмовамі;

3. спалучацца; дастасоўвацца;

4. уст. наймацца;

~ć się do kogo na niańkę — наймацца да каго ў нянькі;

~ł się do każdej pracy — ён браўся за любую працу;

5. безас. варта; належыць; можна; падыходзіць; прыдаецца;

czy godzić się tak postępować? — хіба можна так рабіць?

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

consist

[kənˈsɪst]

v.i.

1) склада́цца, заключа́цца, зьмяшча́цца

A week consists of seven days — Ты́дзень склада́ецца зь сямі́ дзён

2) згаджа́цца, супада́ць

it consists with my thoughts — Гэ́та супада́е з маі́мі ду́мкамі

3) Archaic суіснава́ць, сумяшча́ць

•

- consist in

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

chime

[tʃaɪm]

1.

n.

1) звон, перазво́н -у m.

2) звон гадзі́ньніка

3) сугу́чнасьць; сула́днасьць f.; гармо́нія f.

2.

v.i., v.t.

1) звані́ць, вызво́ньваць

2) быць сугу́чным, быць сула́дным

3) выбіва́ць гадзі́ны

4) згаджа́цца, гарманізава́ць

•

- chime in

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

ко́рань, -я, мн. карані́, каранёў, м.

1. Падземная частка расліны, пры дапамозе якой яна замацоўваецца ў зямлі і атрымлівае пажыўныя рэчывы.

Выкапаць куст з коранем.

2. Частка зуба, ногця, воласа і пад., якая знаходзіцца ў целе.

К. зуба.

3. перан. Пачатак, аснова чаго-н.

К. зла.

4. У граматыцы: асноўная частка слова без суфікса і прыстаўкі.

Правільна вызначыць к. слова.

5. У матэматыцы: лік, які пры ўзвядзенні ў пэўную ступень дае дадзены лік.

Квадратны к.

Здабыць к.

◊

Глядзець у корань (разм.) — унікаць у сутнасць якой-н. справы.

Вырваць з коранем — канчаткова пазбавіцца ад чаго-н.

На корані — пра расліны: не зжаты, не скошаны.

Пад корань —

1) ля самай асновы (ссякаць, зразаць што-н.).

Высякаць кусты пад корань;

2) канчаткова (разбураць, знішчаць).

Пусціць карані — трывала, надоўга абаснавацца дзе-н.

У корані —

1) зусім, абсалютна (не згаджацца з чым-н.);

2) у самай аснове, карэнным чынам (змяняць і пад.).

У корані змянілася жыццё.

|| памянш. карэ́ньчык, -а, мн. -і, -аў, м. (да 1 і 2 знач.).

|| прым. каранёвы, -ая, -ае (да 1, 2 і 4 знач.).

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

subscribe

[səbˈskraɪb]

v.t.

1) падпі́свацца (на газэ́ту)

to subscribe to a magazine — падпіса́цца на ча́сапіс

2) падпі́свацца пад чым, падпі́сваць што

to subscribe the petition — падпіса́ць пэты́цыю

3) Figur. падтры́мваць, згаджа́цца

to subscribe to an idea — падтрыма́ць ду́мку

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

га́дзіцца, ‑джуся, ‑дзішся, ‑дзіцца; незак.

Разм.

1. Адчуваць агіду да каго‑, чаго‑н.; брыдзіцца. Тараска гадзіўся жаб. Юрэвіч.

2. Псавацца ад забруджвання. Адзенне гадзіцца.

гадзі́цца ​1, ‑джу́ся, ‑дзі́шся, ‑дзі́цца; незак.

Разм. Быць прыгодным, падыходзячым для чаго‑н., адпавядаць якім‑н. патрабаванням. — Я вывучаў дакументы і думаў: вось гэта для маёй дысертацыі падыходзіць. І гэта гадзіцца. Арабей. // безас. (звычайна з адмоўем). Варта, трэба, к месцу. Сцёпка перамог сябе; не, спаць не гадзіцца! Колас.

•••

Гадзіцца ў бацькі (у маці, сыны і пад.) каму — адпавядаць па ўзросту чыйму‑н. бацьку (маці, сыну і пад.).

Куды гэта гадзіцца; нікуды не гадзіцца — вельмі дрэнна, дрэнны.

гадзі́цца ​2, гаджу́ся, го́дзішся, го́дзіцца; незак.

Разм. Канчаць спрэчку; згаджацца, пагаджацца. Рэдкія выпадкі лаянкі толькі на кароткі час раскідалі іх дружбу, і хлопцы скора зноў гадзіліся. Колас. Слугі князя з дарам князевым прыйшлі, З Вялем-волатам, з дружынаю гадзіцца. Танк.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

protest

1. [ˈproʊtest]

n.

1) пратэ́ст -у m.

2) апратэстава́ньне n. (вэ́ксаля)

2. [prəˈtest]

v.i.

1) пратэстава́ць

2) пярэ́чыць, не згаджа́цца з пастано́вай

3) апратэсто́ўваць, афіцы́йна заяўля́ць

to protest one’s innocence — урачы́ста заяві́ць аб сваёй няві́ннасьці (у су́дзе)

4) апратэсто́ўваць (вэ́ксаль)

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

agree

[əˈgri:]

1.

v.i.

1) згаджа́цца

I agree with you — Я згаджа́юся з ва́мі (табо́ю).

2) супада́ць, быць адно́лькавым

Your story agrees with mine — Твой ро́спавед супада́е з маі́м

3) жыць у зго́дзе, ла́дзіць

They agree well — Яны́ до́бра ла́дзяць

4) дамаўля́цца

at the agreed time — у дамо́ўленым ча́се

5) згаджацца

to agree on the terms — згадзі́цца на ўмо́вы

6) дапасо́ўвацца

Verbs agree with nouns — Дзеясло́вы дапасо́ўваюцца да назо́ўнікаў

2.

v.t.

прызнава́ць, дапушча́ць

John agreed that he had been wrong — Я́нка прызна́ў, што ён памыля́ўся

•

- agree with

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

accept

[əkˈsept]

1.

v.t.

1) прыма́ць

I accept your gift gratefully — Прыма́ю ваш падару́нак з удзя́чнасьцяй

2) згаджа́цца, пагаджа́цца

to accept a proposal — згадзі́цца на прапано́ву

to accept the fact — пагадзі́цца з фа́ктам

3) прызнава́ць праўдзі́вым, ве́рыць

The teacher won’t accept your excuse — Наста́ўнік не паве́рыць тваёй адгаво́рцы

to accept a doctrine — прызна́ць дактры́ну праўдзі́вай

4) заліча́ць

The teacher has accepted my paper — Наста́ўнік залічы́ў маю́ пра́цу

5) акцэптава́ць (падпіса́ць і згадзі́цца заплаці́ць) вэ́ксаль

2.

v.i.

згаджа́цца на што

I was invited and I accepted — Мяне́ запрасі́лі, і я згадзі́ўся

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)