Тэст ‘выпрабавальнае заданне’ (ТСБМ, Улас.). Запазычана з англ. test ‘выпрабаванне, даследаванне’ ў XX ст., выводзіцца праз франц. test ‘ганчарны посуд’ з лац. testu, testa — ‘посуд, у якім правяралі якасць атрыманага металічнага вырабу, першапачаткова ў алхімікаў’ (Сной₂, 762; ЕСУМ, 5, 561; Арол, 4, 67). Сюды ж тэстава́нне, тэсці́раванне ‘праверка ведаў абітурыентаў’ (Каўрус, Словаклад).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

падпо́льшчык, ‑а, м.

Той, хто працуе ва ўмовах падполля (у 2 знач.). Саша з нецярплівасцю чакала, калі падпольшчыкі дадуць ёй заданне. Шамякін. Адвага падпольшчыка толькі тады апраўдана, калі яна спалучаецца са строгай канспірацыяй. Новікаў.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

Háusaufgabe f -, -n ха́тняе зада́нне, уро́к;

die ~ áufsagen адка́зваць уро́к

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

Plánziel n -(e)s, -e мэ́та, прадугле́джаная пла́нам; пла́навае зада́нне

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

Tágessoll n - і -s, - і -s дзённае [пла́навае] зада́нне, дзённая но́рма

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

entrust [ɪnˈtrʌst] v. (to, with) давяра́ць, даруча́ць;

I entrusted the task to him/I entrusted him with the task. Я даручыў яму гэта заданне.

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

нездавальня́юча

1. нареч. неудовлетвори́тельно;

вы́канаць зада́нне н. — вы́полнить зада́ние неудовлетвори́тельно;

2. в знач. сущ. неудовлетвори́тельно;

паста́віць студэ́нту н. — поста́вить студе́нту неудовлетвори́тельно

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

зме́нны, ‑ая, ‑ае.

1. Які мае адносіны да змены (у 2, 3 знач.); звязаны з работай па зменах. Зменны інжынер. Зменнае заданне. Зменныя брыгады.

2. Які можна змяніць; які перыядычна замяняецца. Зменнае кола. Зменныя лушчыльныя дыскі.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

гаво́раны, ‑ая, ‑ае.

1. Дзеепрым. зал. пр. ад гаварыць. Многа гаворана, ды мала сказана. З нар.

2. у знач. наз. гаво́ранае, ‑ага, н. Тое, што было выказана. сказана. Халімон успрымаў гаворанае, як заданне людзей, якім ён даўно падуладны. Галавач.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

умудры́цца разм. etw. fértig bríngen*;

яна́ ўмудры́лася зрабі́ць зада́нне ране́й sie hat es fértig gebrácht, die Áufgabe früher zu tun

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)