АЛЬТЭРНА́ЦЫЯ (лац. alternatio),

тое, што чаргаванне гукаў.

т. 1, с. 286

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

цішыня́, -і́, ж.

1. Адсутнасць шуму, гукаў; маўчанне.

Вакол была незвычайная ц.

2. Душэўны спакой, уціхаміранне.

У душы — ц. і супакаенне.

3. перан. Адсутнасць баявых дзеянняў; зацішша.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

лёгкавымо́ўны, ‑ая, ‑ае.

Які лёгка вымаўляецца. Лёгкавымоўнае спалучэнне гукаў.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

рох, выкл.

Ужываецца гукапераймальна для абазначэння характэрных гукаў свіней.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

назаліза́цыя, ‑і, ж.

Спец. Вымаўленне гукаў з насавым адценнем.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

фана́цыя, ‑і, ж.

Спец. Гучанне голасу і гукаў мовы.

[Фр. phonation.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

ГУКАРА́Д,

паслядоўнасць муз. тонаў якой-н. сістэмы (ладу, строю) у пэўным парадку (узыходным ці сыходным), абертонаў (натуральны гукарад), гукаў, якія можна здабыць на пэўным муз. інструменце, а таксама ўсіх гукаў, што выкарыстаны ў якім-н. муз. творы, яго частцы, асобнай муз. тэме. Гукарад танальнасці наз. гамай.

т. 5, с. 525

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

cacophony

[kæˈkɑ:fəni]

n., pl. -nies

какафо́нія f., негармані́чнае спалучэ́ньне музы́чных гу́каў

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

глу́хасць, ‑і, ж.

Уласцівасць глухога. Звонкасць і глухасць зычных гукаў.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

вакалі́зм, ‑у, м.

Спец. Сістэма або сукупнасць галосных гукаў мовы.

[Ад лац. vocalis — галосны гук.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)