гу́тарка ж.

1. Unterháltung f -, -en; Gespräch n -(e)s, -e; Unterrédung f -, -en (інтэрв’ю);

2. (абмеркаванне чаго-н.) Bespréchung f -, -en, Áussprache f -, -n

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

прыні́кнуць разм. sich (án)schmíegen, drücken vi (да чаго-н. an A); sich dúcken (прыгнуцца);

прыні́кнуць ву́хам да сцяны́ sein Ohr an die Wand légen

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

прыстасава́цца (да чаго-н.) sich ánpassen (D, an A); sich gewöhnen (an A), sich ánbequemen (an A, D); séinen Mántel nach dem Wínde hängen (падладзіцца)

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

падзе́л м. (на часткі чаго-н.) Téilung f -, -en, Áufteilung f -;

падзе́л на дзве ча́сткі Zwéiteilung f -;

падзе́л маёмасці die Áufteilung des Besítzes, Vermögensteilung f

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

адвяза́цца

1. sich lósbinden*, sich lósmachen, sich lösen;

2. разм. (перастаць дакучаць) lóswerden* vi (s);

адвяза́цца ад чаго-н. sich (D) etw. vom Hálse scháffen

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

адно́сіцца

1. (уваходзіць у склад) gehören vi (да чаго-н. zu D);

2. матэм. sich verhálten*;

А адно́сіцца да Б A verhält sich zu B

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

згуртава́цца

1. (сабрацца) sich versámmeln, zusámmen kommen* vi (s), zusámmentreten* vi (s);

2. (аб’яднацца вакол каго-н., чаго-н. um A) sich zusámmenschließen*; sich scháren

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

дама́заць, ‑мажу, ‑мажаш, ‑мажа; зак., што.

1. Дакончыць мазанне чаго‑н.; абмазаць, намазаць да якога‑н. месца.

2. Расходаваць на мазанне ўвесь матэрыял. Дамазаць усю гліну.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

ачышча́льны, ‑ая, ‑ае.

1. Прызначаны для ачысткі чаго‑н. Ачышчальная машына.

2. перан. Які прыносіць дараванне, ачышчэнне. За актам ачышчальнай помсты пачалося канчатковае прасвятленне Тварыцкага. Перкін.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

адво́дны, ‑ая, ‑ае.

Які служыць для адводу чаго‑н. убок. Адводная канава. □ На Фінляндскім вакзале са шкляных дахаў і адводных груб струменямі сплывае дажджавая вада. Лупсякоў.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)