адвяза́цца адчаго-н. sich (D) etw. vom Hálse scháffen
Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)
адно́сіцца
1. (уваходзіць у склад) gehören vi (да чаго-н. zu D);
2.матэм. sich verhálten*;
А адно́сіцца да Б A verhält sich zu B
Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)
прыні́кнуцьразм. sich (án)schmíegen, drücken vi (дачаго-н. an A); sich dúcken (прыгнуцца);
прыні́кнуць ву́хам да сцяны́ sein Ohr an die Wand légen
Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)
прыстасава́цца (дачаго-н.) sich ánpassen (D, an A); sich gewöhnen (an A), sich ánbequemen (an A, D); séinen Mántel nach dem Wínde hängen (падладзіцца)
Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)
Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)
стамі́цца müde wérden (ад чаго-н.G), ermüden vi (s), ermátten vi (s);
стамі́цца ад спрэ́чак das Stréiten satt háben; des Stréitens müde wérden [ǘberdrüssig sein] (кніжн.)
Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)
сыцьж. (сытасць) Sáttheit f -;
нае́сціся да сыці sich satt éssen* (чаго-н. an D); sich zum Bérsten [Plátzen] satt éssen* (разм.);
◊
сыц Бо́жа! gúten Appetít!
Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)
ці́снуцца
1. sich drücken (дакаго-н., чаго-н. an A); sich schmíegen, sich ánschmiegen (an A);
2. (рухаццакуды-н.штурхаючыся) sich (vórwärts) drängen
Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)
цы́мусм.
1.разм.etw., was am bésten schmeckt;
2.разм. (сутнасцьчаго-н.) Wésen n -s, Kern der Sáche;
3.кул.éine süße Móhrrübenspeise
Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)
ВЕ́РА,
прыняцце якіх-небудзь ідэй, ведаў, меркаванняў, палажэнняў і інш. без непасрэднага эмпірычнага і рацыянальнага абгрунтавання. У філасофіі — стан суб’екта, цесна звязаны з духоўным светам асобы. Узнікае на аснове пэўнай інфармацыі пра аб’ект. Выяўляецца ў ідэях ці вобразах, суправаджаецца эмоцыяй упэўненасці і шэрагам іншых пачуццяў і служыць матывам, стымулам, устаноўкай і арыенцірам чалавечай дзейнасці. Паводле У.Салаўёва, вера — гэта прызнанне чаго-небудзь сапраўдным з такой рашучасцю, якая перавышае сілу знешніх фактычных і фармальна-лагічных доказаў. І.Кант трактаваў веру як пазіцыю розуму, які прымае тое, што з’яўляецца недаказальным, але неабходным для абгрунтавання маральнага імператыву. У псіхалогіі — асаблівы стан псіхікі, калі чалавек цалкам і безагаворачна прымае пэўныя звесткі, з’явы, падзеі або ўласныя ўяўленні, якія могуць стаць у далейшым асновай яго «я», вызначаць некаторыя яго ўчынкі, разважанні, нормы паводзін. У выніку практычнай дзейнасці, тэарэт. пазнання, лагічных разважанняў, адчуванняў, уяўленняў і валявых намаганняў чалавек фарміруе ў сваёй свядомасці вобразы рэчаіснасці, уяўленні пра свет і сваё месца ў ім. Калі чалавек не ў стане асэнсаваць тую ці іншую з’яву, ён або прымае яе на веру, або адмаўляецца ў пэўнай форме ад пазнання. У рэлігіі вера — прыняцце Бога як першакрыніцы ўсяго існага, стваральніка свету, жыцця на зямлі і самога чалавека, прыняцце пэўных сцверджанняў (догматаў) і рашучасць прытрымлівацца іх насуперак усім сумненням. Асновы такой веры значна глыбей, чым веды і мысленне, у адносінах да якіх вера — першапачатковы фактар і таму мацней за іх. Тэалогія лічыць рэліг. веру неад’емнай уласцівасцю чалавечай душы, божым дарам. Для пераадолення супярэчнасцей паміж розумам і верай артадаксальная тэалогія выкарыстоўвае максіму Аўгусціна Блажэннага і Ансельма Кентэрберыйскага «верую дзеля таго, каб разумець», якая з’яўляецца зыходным пунктам для пабудовы паслядоўнасці фармальна-лагічных вывадаў.