Вычыта́ць ’плакаць, галасіць з прыгаворваннем’ (Сцяшк., ДАБМ, 910), вычы́тваць ’тс’ (Сцяц.). Ад чытаць (гл.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

intone

[ɪnˈtoʊn]

v.t.

1) чыта́ць, рэцытава́ць нарасьпе́ў

2) інтанава́ць

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

proof-read

[ˈpru:fri:d]

v.

чыта́ць карэкту́ру; пра́віць, вычы́тваць гра́нкі

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

папачыта́ць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; зак., што і чаго.

Разм. Чытаць доўга, неаднаразова; многа чаго‑н. прачытаць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

avidity [əˈvɪdəti] n. пра́га, пра́гнасць;

eat with avidity пра́гна е́сці;

read with avidity чыта́ць запо́ем

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

Пачыта́й ’амаль’, ’здаецца’ (Нас.). З рус. почитай ’тс’. Семантычнае развіццё прасл. čisti ’меркаваць’: > ’лічыць’: > ’чытаць’ гл. пачот.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Карма́г ’абломак нажа’ (Грыг.). Відаць, трэба чытаць карман (гл.). якое ад карнай ’нож з кароткім зламаным лязом’ (гл.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

кла́сіка, ‑і, ДМ ‑сіцы, ж., зб.

Узорныя, класічныя творы літаратуры і мастацтва. Чытаць класіку. Руская оперная класіка.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

го́ласна, прысл.

Уголас, не шэптам. Голасна чытаць. // Гучна, моцна. Малатарня гула, і таму гаварыць прыйшлося ненатуральна голасна. Шамякін.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

уго́лас нареч.

1. вслух;

чыта́ць у. — чита́ть вслух;

2. (нарочито громко) во всеуслы́шание, громогла́сно

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)