úngesund a

1) нездаро́вы, шко́дны

2) хвараві́ты

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

under the weather

informal

а) нездаро́вы, хвараві́ты

б) нападпі́тку

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

сча́хлы, ‑ая, ‑ае.

Разм.

1. Які стаў чахлым, змарнелым (аб раслінах).

2. Схуднелы; хваравіты, слабы. Счахлы твар не выказваў жыцця. // перан. Згаслы. Счахлае вуголле.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

самна́мбула

(ад лац. somnus = сон + ambulare = хадзіць)

чалавек, хваравіты на самнамбулізм.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

morbid [ˈmɔ:bɪd] adj.

1. нездаро́вы, хвараві́ты, ненатура́льны;

a morbid interest/imagination нездаро́вы інтарэ́с/хвараві́тая фанта́зія

2. жу́дасны, агі́дны

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

зача́хлы, ‑ая, ‑ае.

Змарнелы, хваравіты. Зачахлы чалавек. // Які зачах, слаба расце; завялы. Тут, сярод абымшэлых каржакаватых сосен, пахіленых і зачахлых на гэтай выспе, вісела цішыня. Пташнікаў.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

паўтры́зненне, ‑я, н.

Хваравіты, ліхаманкавы стан, блізкі да трызнення. Іван Пракопавіч чуе знаёмыя галасы ў пярэдняй, потым над сабой, але не можа вырвацца з паўтрызнення. Навуменка.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

Ро́хманы ’хваравіты’ (ветк., Мат. Гом.) — у выніку семантычных зменаў да рахма́ны (гл.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

rumieniec

м. румянец; чырвань;

chorobliwy rumieniec — хваравіты румянец

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

каагулапа́тыя

(ад лац. coagulum = згусанне + -патыя)

хваравіты стан, які выклікаецца парушэннямі згусання крыві.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)