піса́ га Іржавая паласа на вадзе; мазутная пялёнка, пляма ў забруджаным вадаёме (Слаўг. ).
Беларускія геаграфічныя назвы. Тапаграфія. Гідралогія. (І. Яшкін, 1971, правапіс да 2008 г.)
Маке́ т ’узор, паменшаная схема, мадэль’ (ТСБМ ) — праз рус. мову запазычана з фр. maquette < італ. macchietta ’пляма , дробная фігурка ў выглядзе плямы’ < італ. macchia ’пляма ’ (Голуб-Ліер , 299).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
роди́ мый в разн. знач. о́ дны;
◊
роди́ мое пятно́ а) радзі́ мы знак, радзі́ мка; б) перен. радзі́ мая пля́ ма .
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
Пясо́ га ’брудная ільснівая пляма на каўнеры ці адваротах адзення’ (Касп. ). Звязана з піся́ г ’пацёк, рага’ (гл.), параўн. пісо́ га (pisóha ) ’вузкая і прадаўгаватая чорная пляма ’ (Варл. ), піцо́ га ’пісяг’ (Жд. ).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Schá ndfleck m е́ бная пля́ ма ; таўро́ , кляймо́
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
блік , ‑а, м.
Водбліск якога‑н. святла; светлавая пляма на якой‑н. гладкай паверхні. Сонечныя блікі. □ На вяршынях маўклівых соснаў, прыцярушаных снежнымі крупінкамі, іграюць ружовыя блікі. Данілевіч .
[Ням. Blick.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
smear 1 [smɪə] n.
1. пля́ ма , мазо́ к
2. паклёп, ганьбава́ нне;
a smear campaign паклёпніцкая, гане́ бная кампа́ нія
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
ЖАЎТАБРУ́ ХІ ПО́ ЛАЗ , жаўтабрух (Coluber jugularis),
змяя сям. вужовых . Пашыраны ў Паўд. Еўропе, у Пярэдняй і М. Азіі. Жыве ў адкрытых стэпах, паўпустынях, кустовых зарасніках і інш.
Даўж. да 2,5 м . Верхні бок цела ўсіх адценняў аліўкавага колеру, без узору. Бруха жоўтае, палевае. зрэдку чырванаватае. Вакол вачэй звычайна жоўтая пляма . Адкладвае 6—16 яец. Корміцца дробнымі млекакормячымі, паўзунамі, птушкамі, насякомымі. Агрэсіўны, нападае нават на чалавека. Укус дарослага Ж.п. балючы і кроватачывы, але не небяспечны.
Жаўтабрухі полаз .
т. 6, с. 428
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
адце́ рціся , адатрэцца; пр. адцёрся, ‑церлася; заг. адатрыся; зак.
1. Знікнуць, сысці ў выніку сцірання, чысткі. Пляма адцерлася.
2. Тручыся, праціскаючыся, непрыкметна адысці. Чалавек з мехам адцёрся назад. Чорны .
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
Кля́ кса ’чарнільная пляма ’ (ТСБМ ). Запазычанне праз рус. клякса .
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
