ке́ лар
(лац. cellarius)
манах , які загадвае манастырскай гаспадаркай, эканом.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
dominikanin
м. манах дамініканскага ордэна; дамініканец
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
bernardyn
м. манах бернардынскага ордэна
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
kameduła
ж. манах камедульскага ордэна
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
karmelita
м. манах кармеліцкага ордэна; кармеліт
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
Мніх ’манах ’ (ТСБМ ), рус. мних , ст.-рус. мнихъ , мьнихъ , ст.-слав. мънихъ Укр. харк. мни́ ха ’вялы, непаваротлівы чалавек’, польск. , в.-луж. , чэш. mnich , н.-луж. mich , славац. mních , славен. mnìh , mɘníh ’манах ’, серб.-харв. mnih , якія са ст.- в.-ням. munih < нар.-лац. monicus < с.-грэч. μοναχός < ст.-грэч. μοναχῇ , μοναχοῡ ’у адным толькі месцы’ (Фасмер , 2, 633; Брукнер , 341; Махэк₂ , 370; Бязлай , 2, 177; ЕСУМ , 3, 490).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
архімандры́ т
(с.-гр. archimandrites)
старшы манах , звычайна ігумен праваслаўнага манастыра.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
мніх
(польск. mnich < чэш. mnich, ад гр. monachos)
уст. манах .
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
ЛА́ МА (тыбецкае, літар. вышэйшы),
будыйскі манах у краінах, дзе пашыраны ламаізм . Тэрмін з’явіўся ў 8 ст. ў Тыбеце, напачатку толькі як тытул манахаў, што мелі вышэйшую вучоную ступень.
т. 9, с. 111
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
Lá ma II m і -s, -s ла́ ма (манах у Тыбеце
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)