ма́рыць, ма́ру, ма́рыш, ма́рыць;
Аддавацца марам.
мары́ць, мару́, мо́рыш, мо́рыць;
1. Труціць, атручваць.
2.
3.
4.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
ма́рыць, ма́ру, ма́рыш, ма́рыць;
Аддавацца марам.
мары́ць, мару́, мо́рыш, мо́рыць;
1. Труціць, атручваць.
2.
3.
4.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
МАЛЮ́НАК,
выява, зробленая ад рукі з дапамогай графічных сродкаў (лініі, штрыха, колеравай плямы), якімі дасягаюцца пластычная мадэліроўка, танальныя і святлоценявыя эфекты; адна з найважнейшых і шырока развітых галін выяўленчага мастацтва. Спалучэнне лінейна-пластычных элементаў фарміруе структуру і прасторавыя адносіны форм, таму М. складае аснову ўсіх відаў
Вытокі М. ў першабытным мастацтве (прадрапаныя на косці, камені ці намаляваныя на сценах пячор палеалітычныя выявы жывёл). З 4
На Беларусі ў першабытным мастацтве вядомы як арнаментыка на касцяных, каменных,
В.Я.Буйвал.
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
эцю́д, ‑а,
1. У выяўленчым мастацтве — твор, які выконваецца з натуры, з’яўляецца першапачатковым накідам, эскізам, часткай кампазіцыйнага цэлага.
2. У музыцы — твор віртуознага характару для аднаго інструмента, а таксама высокамастацкае сачыненне для канцэртнага выканання.
3. Практыкаванне (звычайна імправізацыйнага характару), якое служыць для развіцця і ўдасканальвання тэхнікі артыстычнага майстэрства ў студыі, кіно і пад.
4. Невялікі твор навуковага, крытычнага і пад. характару, прысвечаны якому‑н. асобнаму пытанню.
5. Шахматнае (шашачнае) заданне, якое заключаецца ў тым, каб выйграць або зрабіць нічыю пры пэўнай пазіцыі з невялікай колькасцю фігур.
[Фр. étude.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
ГРАВЮ́РА (
1) друкаваны адбітак на паперы (ці падобным матэрыяле) з пласціны (дошкі), на якую нанесены малюнак.
2) Від мастацтва графікі, што аб’ядноўвае разнастайныя спосабы ручной апрацоўкі «дошак» і друкавання з іх адбіткаў.
Спецыфічная асаблівасць гравюры — яе тыражнасць (магчымасць атрымаць значную колькасць раўнацэнных адбіткаў). Існуюць гравюра пукатая (часцей на дрэве — дрэварыт ці лінолеуме — лінагравюра) і паглыбленая (часцей на метале — афорт). Нярэдка да яе адносяць і літаграфію («плоская» гравюра).
Узнікненне гравюры звязана з рамёствамі, дзе былі працэсы гравіравання: разьба, набойка, ювелірная справа і
На Беларусі гравюра ўзнікла ў
Літ.:
Турова В.В. Что такое гравюра. [3 изд.]. М., 1986;
Шматаў В.Ф. Сучасная беларуская графіка, 1945—1977.
Яго ж. Беларуская кніжная гравюра XVI—XVIII стст.
А.М.Пікулік, В.Ф.Шматаў.
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
изображе́ние
1. (действие) стварэ́нне во́браза (каго, чаго);
2. (действие) выяўле́нне, -ння
3. (то, что изображено, художественное — общее понятие) выя́ва, -вы
изображе́ние во́ина выя́ва (вобразатво́р) во́іна;
скульпту́рное изображе́ние скульпту́рны вобразатво́р;
изображе́ние ча́йника на вы́веске відары́с ча́йніка на шы́льдзе;
изображе́ние пирами́ды відары́с пірамі́ды;
изображе́ние ге́рба відары́с ге́рба;
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
представле́ние
1. (действие) пада́ча, -чы
2. (письменное заявление с предложением)
представле́ние о перево́де на но́вую до́лжность прадстаўле́нне (дакла́д, дакладна́я запі́ска) аб пераво́дзе на но́вую паса́ду;
3. уяўле́нне, -ння
проце́сс представле́ния
не име́ть ни мале́йшего представле́ния не мець нія́кага ўяўле́ння;
4.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)