suspension [səˈspenʃn] n. спыне́нне, адтэрміно́ўка, адме́на (часовая);
the suspension of a law часо́вая адме́на зако́на;
the suspension of membership часо́вае выключэ́нне з чле́наў (арганізацыі)
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
дэкрэ́т
(фр. décret, ад лац. decretum)
пастанова вярхоўнай улады, якая мае сілу закона.
Слоўнік іншамоўных слоў. Актуальная лексіка (А. Булыка, 2005, правапіс да 2008 г.)
прамульга́цыя
(лац. promulgatio = публічнае аб’яўленне)
афіцыйная публікацыя, абнародаванне якога-н. дзяржаўнага акта, закона.
Слоўнік іншамоўных слоў. Актуальная лексіка (А. Булыка, 2005, правапіс да 2008 г.)
ГУ́КА ЗАКО́Н,
паказвае залежнасць паміж мех. напружаннем і дэфармацыяй пругкага цела. Адкрыты ў 1660 Р.Гукам. Паводле Гука закона пры падоўжным расцяжэнні (сцісканні) стрыжня даўжынёй 1 з плошчай папярочнага сячэння S абс. падаўжэнне (укарачэнне) Δl прама прапарцыянальнае сіле F, якая расцягвае (сціскае) стрыжань: Δl = Fl/ES, дзе E — модуль Юнга (гл. Модулі пругкасці).
т. 5, с. 523
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
каса́цыя, ‑і, ж.
1. Абскарджанне і перагляд вышэйшым судом судовых рашэнняў і прыгавораў, якія яшчэ не ўступілі ў сілу. Касацыя прысуду.
2. Разм. Заява аб пераглядзе рашэння суда. Падаць касацыю.
3. Прызнанне выбараў несапраўднымі і адмена іх у выніку парушэння канстытуцыі або выбарчага закона. Касацыя выбараў.
[Ад лац. cassatio — адмена, знішчэппе.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
выда́нне
I ср., в разн. знач. изда́ние;
в. по́ўнага збо́ру тво́раў пісьме́нніка — изда́ние по́лного собра́ния сочине́ний писа́теля;
в. зако́на — изда́ние зако́на;
вы́йшла друго́е в. — вы́шло второ́е изда́ние;
перыяды́чнае в. — периоди́ческое изда́ние;
афіцыя́льнае в. — официа́льное изда́ние
II: на ~нні прост., уст. на вы́данье;
дачка́ на ~нні — дочь на вы́данье
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
gwałcenie
н.
1. гвалтаванне, гвалчанне;
2. парушэнне;
gwałcenie prawa — парушэнне закона
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
Мліва, млі́во, мліво́ ’змолатае збожжа’, ’збожжа, прывезенае ў млын’, ’памол, малаццё’, ’балбатня’ (Нас., Шат., Бяльк., Грыг., ТСБМ, ТС, Касп.; КЭС, лаг.; карэліц., Янк. Мат.; паўд.-усх., КЭС), смал., бран., ст.-рус. мливо ’тс’, смал., арл. ’мука’, польск. mlewo, mliwo, mływo ’малаццё’, ’мука’, серб.-харв. мли̑во. Прасл. mlivo < melti (ад нулявой асновы ml‑). Да малоць (гл.). Не выключана магчымасць тлумачыць паходжанне мліва з mel‑u̯o паводле закона аб перастаноўцы (метатэзе) плаўных (Скок, 2, 444).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
эгі́да
(гр. aigis, -gidos = шчыт Зеўса ў старажытнагрэчаскай міфалогіі)
заступніцтва, абарона (напр. знаходзіцца пад эгідай закона).
Слоўнік іншамоўных слоў. Актуальная лексіка (А. Булыка, 2005, правапіс да 2008 г.)
ІЕРО́ГЛІФАЎ ТЭО́РЫЯ,
гнасеалагічная канцэпцыя, у адпаведнасці з якой адчуванні з’яўляюцца ўмоўнымі знакамі (сімваламі, іерогліфамі) рэчаў і не маюць нічога агульнага з самімі рэчамі і іх уласцівасцямі. Вылучана Г.Гельмгольцам у 19 ст. на аснове т.зв. «закона спецыфічнай энергіі органаў пачуццяў», сфармуляванага ням. фізіёлагам І.П.Мюлерам. У адпаведнасці з гэтым законам спецыфіка адчуванняў вызначаецца своеасаблівай будовай органаў пачуццяў, кожны з якіх уяўляе сабой замкнёную сістэму.
т. 7, с. 171
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)