vonnöten:

~ sein быць неабхо́дным

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

border up(on)

а) межава́ць, быць на мяжы́ чаго́

б) быць блі́зкім да чаго́

to border on the ridiculous — быць на мяжы́ сьме́шнага, дахо́дзіць да сьме́шнага

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

рэферэ́ндум

(лац. referendum = тое, што павінна быць паведамлена)

усенароднае галасаванне з мэтай высветліць грамадскую думку па якім-н. важным дзяржаўным пытанні.

Слоўнік іншамоўных слоў. Актуальная лексіка (А. Булыка, 2005, правапіс да 2008 г.)

kolidować

незак. кніжн. быць у калізіі, супярэчыць;

kolidować z prawem — быць у супярэчнасці з законам; парушаць закон

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

АРЭ́ШАК (nucula),

аднанасенны плод з цвёрдым сухім каляплоднікам, які не зрастаецца з насеннем і не раскрываецца. Развіваецца з аднаго пладалісціка. Можа быць часткай складанага плода (напр., асобны плодзік шматарэшка казяльцу). Часам арэшкам называюць і інш. дробныя арэшкападобныя плады, напрыклад плады дымніцы, грэчкі, агурочнікавых, ясноткавых, малачаевых (гл. Плод).

т. 2, с. 16

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

be at call, be on

а) быць гато́вым на ко́жны вы́клік (зага́д)

б) быць на дыжу́ры

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

be at one’s beck and call

быць у не́чым по́ўным распараджэ́ньні, быць ца́лкам зале́жным ад каго́

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

адлу́чка, ‑і, ДМ ‑чцы; Р мн. ‑чак; ж.

Адыход адкуль‑н. на пэўны час; часовая адсутнасць. Самавольная адлучка. Быць у адлучцы.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

акія́нскі, ‑ая, ‑ае.

Які мае дачыненне да знешняга жыцця акіяна; такі, які павінен быць на акіяне. Акіянскі вал. Акіянскі флот. Акіянскае падарожжа.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

апані́раваць, ‑рую, ‑руеш, ‑руе; незак.

Выступаць у якасці апанента на дыспуце, спрэчцы; быць чыім‑н. апанентам. // Наогул пярэчыць каму‑н. у спрэчцы.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)