камо́ра, -ы, мн. -ы, -мо́р, ж.

1. Халоднае памяшканне пры хаце для захоўвання запасаў ежы, адзення і іншых хатніх рэчаў.

Злажыць сала і мяса ў камору.

2. Бакоўка ў вясковай хаце, дзе спяць.

Дзеці спалі ў каморы.

3. Кантрольны пункт лясніцтва (уст.).

|| памянш. камо́рка, -і, ДМ -рцы, мн. -і, -рак, ж. (да 1 і 2 знач.); прым. камо́рачны, -ая, -ае і камо́рны, -ая, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

шві́цкі

(ад ням. Schwyz = назва кантона ў Швейцарыі);

ш-ая парода (жывёла) — парода буйной рагатай жывёлы мяса-малочнага напрамку прадукцыйнасці, выведзеная ў Швейцарыі.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

жылава́ты разг.

1. жи́листый;

~тае мя́са — жи́листое мя́со;

~тая шы́я — жи́листая ше́я;

2. (с неравными слоями) жилова́тый;

ж. корч — жилова́тый пень;

3. (худощавый) жи́листый; сухопа́рый

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

высма́жвацца несов.

1. выжа́риваться, ужа́риваться, прожа́риваться;

2. (выделяться из мяса — о жире) выта́пливаться;

1, 2 см. вы́смажыцца;

3. страд. выжа́риваться, ужа́риваться, прожа́риваться; выта́пливаться; см. высма́жваць

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

дзічы́на ж.

1. (дзікія жывёлы, птушкі) Wild n -(e)s;

пярна́тая птушы́ная дзічы́на Féderwild n; Wíldgeflügel n -s;

дро́бная дзічы́на Kléinwild n;

2. (мяса) Wild n -(e)s

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

lamb

[læm]

1.

n.

1) ягнё n., pl. -я́ты; ягня́тка n.

2) бара́ніна f. (мя́са)

2.

v.i.

акаці́цца (пра аве́чку)

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

offal

[ˈɔfəl]

n.

1) трыбухі (жывёліны, забі́тае на мя́са) pl. only

2) адкі́ды pl. only; сьмяцьцё n., адпа́ды pl. only

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

Ашля́хціць ’пабіць, правучыць’ (Касп.). Відаць, утворана ад дзеяслова тыпу рус. шля́хтить, шляхтовать ’ацёсваць шляхтай (цяслярскай сякерай)’ (з н.-ням. slichten ’стругаць’, гл. Фасмер, 4, 457), польск. szlachtować ’біць, рэзаць жывёлу на мяса; забіваць’ ці непасрэдна з ням. schlachten.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

адта́яць, ‑таю, ‑таеш, ‑тае; зак.

1. (1 і 2 ас. не ўжыв.). Тое, што і адтаць. Вокны ў карчме адтаялі, і за імі відаць было, як застыў на дрэвах пушысты некрануты іней. Пестрак.

2. што. Вывесці з замарожанага стану, размарозіць. Адтаяць мяса. Адтаяць халадзільнік.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

людае́д, ‑а, М ‑дзе, м.

1. Першабытны чалавек, дзікун, які ўжываў у ежу чалавечае мяса. // Персанаж казак, які пажырае людзей. Болей за ўсіх дрыжыць Янка ад страху, калі адпавядаюць пра людаедаў і разбойнікаў. Бядуля.

2. перан. Пра чалавека жорсткага, схільнага да насілля, забойства. Фашысцкія людаеды.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)