напуска́ць I несов.

1. в разн. знач. напуска́ть; см. напусці́ць 1;

2. (прибавлять в размерах) припуска́ть

напуска́ць II сов. напусти́ть;

а́ў абы́-каго́ — напусти́л кого́ попа́ло

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

прыдава́ць (каго, што) несов.

1. в разн. знач. придава́ть; (добавлять — ещё) прибавля́ть;

2. (выражать в какой-л. форме) придава́ть, облека́ть (во что);

1, 2 см. прыда́ць

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

прыні́зіць сов.

1. прини́зить, уни́зить;

п. чалаве́ка — прини́зить (уни́зить) челове́ка;

2. прини́зить, умали́ть;

п. ро́лю (значэ́нне) каго́-, чаго́е́будзь — прини́зить (умали́ть) роль (значе́ние) кого́-, чего́-л.

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

прыту́льваць несов.

1. (да каго, чаго) прижима́ть (к кому, чему); прислоня́ть (к чему);

2. перен. дава́ть прию́т, пригрева́ть;

3. (прятать, защищать) укрыва́ть;

1-3 см. прытулі́ць

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

павучы́ць сов., в разн. знач. поучи́ть;

п. каго́е́будзь заме́жнай мо́ве — поучи́ть кого́-л. иностра́нному языку́;

п. уро́к — поучи́ть уро́к;

п. паўго́да дзяце́й — поучи́ть полго́да дете́й

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

пага́рда ж. высокоме́рие ср., пренебреже́ние ср.; презре́ние ср.;

ста́віцца да каго́-, чаго́е́будзь з ~дай — относи́ться к кому́-, чему́-л. с высокоме́рием (с пренебреже́нием, с презре́нием)

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

падалуча́ць (да каго, чаго) сов. (обо всех, многих или обо всём, многом) присоедини́ть (к кому, чему), приобщи́ть (к чему), присовоку́пить (к чему); причи́слить (к кому, чему)

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

перапе́ць сов., в разн. знач. перепе́ть;

п. усе́ пе́сні — перепе́ть все пе́сни;

п. пе́сню другі́ раз — перепе́ть пе́сню второ́й раз;

хто каго́ ~пяе́ — кто кого́ перепоёт

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

кантралява́ць, ‑люю, ‑люеш, ‑люе; незак., каго-што.

Праводзіць кантроль, сачыць за правільнасцю дзеянняў каго‑, чаго‑н.; правяраць. Кантраляваць работу. Кантраляваць ход спаборніцтва. Кантраляваць свае паводзіны. □ Аўтаматы працавалі дакладна. Бурмакоў і Павел амаль зусім не кантралявалі іх і самі гадзінамі не адрываліся ад тэлескопа. Шыцік.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

кваліфікава́ць, ‑кую, ‑куеш, ‑куе; зак. і незак., каго-што.

1. Вызначыць (вызначаць), ацаніць (ацэньваць) якасць або ступень вартасці каго‑, чаго‑н. // Характарызаваць прадмет, адносіць яго да пэўнай групы. Кваліфікаваць злачынства.

2. Устанавіць (устанаўліваць) ступень падрыхтаванасці, годнасці да якой‑н. працы. Кваліфікаваць ступень падрыхтаванасці рабочых.

[Ням. qualifizieren.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)