Адпіргну́ць ’адштурхнуць’ (Шат.). Відаць, кантамінацыя перці (гл.) і піхаць (гл.).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Адго́каць ’паскакаць уволю’ (Бяльк.). Відаць, кантамінацыя адгопаць з гокаць (гл.).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Та́мкаць ’размаўляць павольна, паціху’ (Юрч. Вытв.). Няясна; відаць, гукапераймальнага паходжання.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Тры́ньдзяўка ‘слабавольны, легкадумны чалавек’ (Руб.). Відаць, да тры́ньдзець, гл. трындзець.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
◎ Паўтре́хваць ’патраціць’ (івац., Сл. ПЗБ). Відаць, з рус. повытряхивать ’павытрэсваць’.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
◎ Пе́цік ’дзіцячы пеню’ (Нас.). Відаць, памянш. да лятух ’тс’ (гл.).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
◎ Набры́нуць ’набрысці, трапіць’ (ТС). Відаць, кантамінацыя: набрысціу, нарынуць ’натрапіць’ (гл.).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
źle
дрэнна, кепска, блага;
źle pracować — дрэнна працаваць;
źle z kim postąpić — дрэнна абысціся з кім;
źle się czuć — дрэнна адчуваць сябе;
źle mu z oczu patrzy — па вачах відаць, што ён задумаў нешта дрэннае
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
вунь частица
1. в разн. знач. вон;
в. дзе — вон где;
в. куды́ — вон куда́;
в. які́ — вон како́й;
2. -то;
глядзі́, во́чы в. у іх зусі́м зліпа́юцца — смотри́, глаза́-то у них совсе́м слипа́ются;
3. в знач. нареч. вон;
в. віда́ць вёска — вон видна́ дере́вня;
◊ в. яно́ што! — вон оно́ что!
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
чува́ць несов.
1. в знач. безл. сказ. слы́шно;
адсю́ль мне нічо́га не ч. — отсю́да мне ничего́ не слы́шно;
2. (ощущаться, чувствоваться) слы́шаться;
чува́ць пах кве́так — слы́шится за́пах цвето́в;
3. в знач. вводн. сл. слы́шно; говоря́т;
◊ ві́дам не віда́ць, слы́хам не ч. — погов. ви́дом не вида́ть, слы́хом не слыха́ть; не ви́дано, не слы́хано
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)