перадпо́лле, ‑я, н.
Спец. Паласа ўмацаванняў перад галоўнай пазіцыяй абароны пры адсутнасці непасрэднага кантакту з праціўнікам.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
перадпускавы́, ‑ая, ‑ое.
Які бывае перад пускам, папярэднічае пуску якога‑н. прадпрыемства. Перадпускавы перыяд. Перадпускавыя дні.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
перадсвято́чны, ‑ая, ‑ае.
Які бывае перад святам, папярэднічае святу. Перадсвяточны настрой. Перадсвяточная працоўная вахта. Перадсвяточныя дні.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
прасцэ́ніум, ‑а, м.
Спец. Частка сцэны перад заслонай. На прасцэніум выходзіць акцёр.. і спявае песні. «Маладосць».
[Лац. proscenium.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
андрафо́бія
(ад гр. aner, andros = мужчына + phobos = страх)
нянавісць да мужчын, страх перад мужчынамі.
Слоўнік іншамоўных слоў. Актуальная лексіка (А. Булыка, 2005, правапіс да 2008 г.)
лаке́й
(фр. laquais)
1) слуга;
2) перан. асоба, якая падхалімнічае, выслужваецца перад кім-н.
Слоўнік іншамоўных слоў. Актуальная лексіка (А. Булыка, 2005, правапіс да 2008 г.)
БАР (франц. barre),
пясчаны падводны вал у прыбярэжнай паласе марскога дна перад вусцем ракі (прывусцевы бар) або вузкая, выцягнутая ўздоўж берага наносная паласа сушы, што аддзяляе лагуну ад мора (берагавы бар). Утвараецца ад сукупнага дзеяння цячэння ракі, марскіх хваляў, прыліваў і адліваў.
т. 2, с. 284
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
СЕ́НКАЎ,
ручай у Бабруйскім р-не Магілёўскай вобл., левы прыток р. Бабруйка (бас. р. Дняпро). Даўж. 21,6 км. Пачынаецца на паўн.-зах. ускраіне г. Бабруйск, вусце за 500 м на У ад в. Зацішша. Рэчышча перад вусцем на працягу 7,7 км каналізаванае.
т. 14, с. 329
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
oblicze
oblicz|e
н. кніжн. аблічча; твар;
w ~u śmierci — перад тварам смерці;
w ~u prawa — перад законам;
ukazać prawdziwe ~e — паказаць сапраўдны твар (сапраўднае аблічча)
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
Віле́я ’апошні дзень перад святам ці нейкім здарэннем’ (лаг., КЭС). Да ві́лія < вігі́лія < польск. wigilia.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)