Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
wykrzyknik
м.
1.грам.выклічнік;
2.грам. клічнік
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
interjection
[,ɪntərˈdʒekʃən]
n.
1) во́кліч, во́клік, во́крык -у m.
2) выклі́чнік -а m.
3) устаўля́ньне (сло́ва)
4) уста́ўленыя сло́вы; заўва́га f.
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
Гі́ля-гі́ля-гі́ля ’выклічнік для адгону гусей’ (Шатал.), гіль, гі́ля ’тс’ (Янк. III). Ці не звязана з дзеясловам гілява́ць ’гізаваць’? Гэты выклічнік ёсць і ў іншых слав. мовах.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Віль, віль‑віль — выклічнік, які перадае кароткае, шматразовае дзеянне (КТС, Янк. III). Да віля́ць (гл.). Параўн. укр.виль! — выклічнік для выражэння віляння, рус.виль‑виль‑виль, виля‑виля‑виля ’падзыўное для гусей’.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
дзяржа́цца, ‑жуся, ‑жышся, ‑жыцца; незак.
Трымацца. Гэй, ляці, але дзяржыся, Злы яздок, Без пары не праваліся У масток.Чарот.А Сцёпка вывеў з гэтага такое заключэнне, што і перабор меры таксама нядобры, як і недабор. Трэба быць асцярожным і больш дзяржацца сярэдзіны.Колас.
•••
Толькі дзяржыся! — выклічнік, які паказвае на высокую ступень праяўлення якой‑н. якасці. — А які з мяне музыка быў у тых гадах, дык толькі дзяржыся!Бядуля.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
Ніцю́к ’німала’ (Нас.). Да цюк (выклічнік), гл. цюкаць ’стукаць’.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
exclamation
[,ekskləˈmeɪʃən]
n.
1) вы́крык, во́клік -у m.; во́кліч -у m.
2) выклі́чнік -а m.
Ah! and oh! are exclamations — Ах! і ох! — выклі́чнікі
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
Валюх ’пузан, цяльпук, мяла’ (Клім.), валюхла ’капун, павольны ў хадзьбе чалавек’ (З нар. сл.), валюх‑валюх ’выклічнік (пра хаду)’ (КСП). Да валяць з экспрэсіўнай суфіксацыяй; параўн. валёх‑валёх ’выклічнік’, рус.валях, валяха, валяшка, валява, валюга, валюшка ’цяльпук’, увалень, бесар.валюхаваты ’цяльпук’.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Жгіў-жгіў ’гукапераймальны выклічнік, які імітуе гук пілы’ (полац., Нар. лекс., 22).