roaring

[ˈrɔrɪŋ]

adj.

1) шу́мны, бу́рны, крыклі́вы

2) ажы́ўлены, кіпу́чы

a roaring business — кіпу́чы га́ндаль

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

фуро́р

(лац. furor = апантанасць)

шумны публічны поспех (напр. выклікаць ф.).

Слоўнік іншамоўных слоў. Актуальная лексіка (А. Булыка, 2005, правапіс да 2008 г.)

gwarny

gwarn|y

шумны;

~a ulica — шумная вуліца

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

big time [ˈbɪgtaɪm] п. infml the big time шу́мны по́спех;

a big time singer выда́тны спява́к

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

Ж,

восьмая літара бел. і некат. інш. слав. алфавітаў. Паходзіць з кірыліцкай ж («жывеце»), што была ўтворана шляхам далучэння цэнтр. вертыкальнай рыскі да літары («хер») або падваення літары Ꙁ («зямля»). У старабел. пісьменстве абазначала гукі «ж», «ж’» (вежа», «жити»). Не мела лічбавага значэння. У 16 ст. акрамя рукапіснай набыла друкаваную форму. У сучаснай бел. мове абазначае шумны звонкі зацвярдзелы шчыльны пярэднеязычны зычны гук «ж» (жыта»), а перад глухімі зычнымі і на канцы слоў парны да яго па звонкасці і глухасці гук «ш» («нож—нош»). Уваходзіць у склад дыграфа «дж» («дажджы»).

А.​М.​Булыка.

т. 6, с. 409

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

bustling [ˈbʌslɪŋ] adj. (with) шу́мны, мітуслі́вы;

The market was bustling with life. Рынак шумеў і поўніўся жыццём.

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

кага́л м.

1. гіст. (яўрэйская грамада) Kahál m -s, -s;

2. перан. (шумны натоўп) lärmende Ménschenmenge

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

szumny

1. шумны;

2. голасны; напышлівы;

3. багаты; пышны

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

shrill [ʃrɪl] adj.

1. прарэ́злівы; рэ́зкі, вісклі́вы;

a shrill whistle прарэ́злівы свіст

2. шу́мны, неўтайма́ваны;

shrill protests шу́мныя пратэ́сты

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

шу́мна,

1. Прысл. да шумны.

2. безас. у знач. вык. Пра наяўнасць шуму, ажыўлення, мітусні дзе‑н. Было шумна і людна каля будынка рабфака ў дзень экзаменаў. Колас. За сталом было шумна: госці ажыўлена перагаворваліся, жартавалі, смяяліся. Каршукоў.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)