1. Быць у суладнасці, стасавацца з чым‑н.; гарманіраваць. Пейзаж тут новы, і ён на дзіва адпавядае душэўнаму стану галоўнага героя.Кучар.У годзе ёсць адзіная пара, што сталаму адпавядае ўзросту.Русецкі.
2. Быць вартым чаго‑н., падыходзячым для якіх‑н. мэт; задавальняць. [У.І. Ленін] звяртаў асаблівую ўвагу на тое, наколькі светапогляд пісьменніка, яго бачанне рэчаіснасці адпавядаюць думкам і пачуццям народных мас.Івашын.
3.Супадаць, быць роўным, аднолькавым з чым‑н. Цана павінна адпавядаць вартасці тавару. Копія адпавядае арыгіналу. □ Тое.. [ўяўленне] аб рабфаку, што склалася ў Сцёпкі дома, зусім не адпавядала таму рабфаку, які Сцёпка бачыў цяпер перад сабою.Колас.
4. Быць у пэўных суадносінах, сувязі з чым‑н. Большасці цвёрдых адпавядаюць мяккія зычныя, у выніку чаго ўтвараюцца суадносіны зычных у беларускай мове па цвёрдасці і мяккасці.Юргелевіч.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
tally
[ˈtæli]1.
n., pl. -lies
1) бі́рка f.
2) нарэ́з, знак -у m.
3) падлі́к -у m.; вы́нік гульні́
4) ярлы́к -а́m., нале́пка, этыке́тка f.
2.
v.t.
1) адзнача́ць на бі́рцы, запі́сваць; ве́сьці ўлі́к
2) накле́йваць, прывя́зваць ярлыкі́, этыке́ткі
3) адпавяда́ць, супада́ць
Your account tallies with mine — Твой падлі́к супада́е з маі́м
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
прыпада́ць
1. (туліцца) sich drücken, sich schmíegen (дачаго-н. an A);
прыпада́ць да зямлі́ sich zu Bóden wérfen*;
2. (супадацьзчым-н.) fállen*vi (s), kómmen*vi (s) (auf A);
свабо́дны дзень прыпада́е на… der fréie Tag fällt [kommt] auf…;
3. (дастацца) zúfallen*vi (s), zutéil wérden (прашчасце, гонарі г. д.);
прыпада́ць на до́люкаму-н.j-m zutéil wérden
Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)
überéinstimmenvi (mit D)
1) супада́ць (з чыім-н. меркаваннем і да т.п.)
2) адпавяда́ць;
Náchfrage und Ángebot stímmen überéin по́пыт адпавяда́е прапано́ве
3) пагаджа́цца, быць у зго́дзе;
ich stímme mit ihm überéin я по́ўнасцю зго́дзен з ім
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
consort
I[ˈkɑ:nsɔrt]1.
n.
1) муж -а m.; жо́нка f.
queen consort — жо́нка караля́
king consort — муж карале́вы
2) вадапла́ў, які́ суправаджа́е другі́
3) супо́льнік -а m.; кампаньён -а m.; тава́рыш -а m.
2.[kənˈsɔrt]
v.i.
1) вадзі́цца, ве́сьці знаёмства, мець зно́сіны
2) згаджа́цца, супада́ць, гарманізава́ць
3.
v.t.
лучы́цца, вяза́цца; нала́джваць су́вязь
II[ˈkɑ:nsɔrt]
n.
1) пагадне́ньне n., зго́да f.
2) сугу́чнасьць, гармо́нія f.
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)