кансульта́цыя, -і, мн. -і, -цый, ж.

1. Парада спецыяліста па якім-н. пытанні.

Атрымаць кансультацыю.

2. Установа, якая аказвае дапамогу насельніцтву парадамі спецыялістаў па якіх-н. пытаннях.

Юрыдычная к.

3. Дадатковыя заняткі выкладчыка з навучэнцамі для лепшага засваення прадмета.

Расклад кансультацый перад сесіяй.

4. Абмеркаванне якога-н. пытання спецыялістамі.

Склікаць кансультацыю юрыстаў.

|| прым. кансультацы́йны, -ая, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

guidance [ˈgaɪdns] n. (on)

1. кіраўні́цтва;

under the guidance of пад кіраўні́цтвам

2. пара́да; настаўле́нне, нака́з

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

paternal [pəˈtɜ:nl] adj.

1. бацько́ўскі;

paternal advice бацько́ўская пара́да

2. з бо́ку ба́цькі, па бацько́ўскай лі́ніі

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

Намова ’нагавор, паклёп’ (Гарэц., Др.), ’падгавор’ (Яруш.), ’дагавор, згода’ (Сцяшк.), а таксама намоў ’нагавор’ (Нас., Гарэц., Бяльк.), на́мо́ўка ’паклёп’ (Нас., Гарэц.), на́маўка ’загавор, урокі’ (Нік., Оч.), ст.-бел. намова ’нагавор, падбухторванне, парада’, ’нарада суддзяў’ (Гарб.). Ад намовіцца ’згаварыцца, дамовіцца’, гл. мова.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

слу́шна прысл., слу́шны ríchtig, motiviert [-´vi:rt], begründet; sínnvoll; vernünftig;

слу́шная прапано́ва vernünftiger Vórschlag [Ántrag];

слу́шная пара́да sáchkundiger Rat

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

добразычлі́вы wóhlwollend; wóhl geméint, gut geméint (парада і г. д.);

добразычлі́выя адно́сіны wóhlwollendes Verhálten, wóhlwollende Zúneigung

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

павуча́нне н.

1. (парада, настаўленне) Beléhrung f -, -en, Unterwéisung f -, -en;

2. (казанне) Prédigt f -, -en

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

advice [ədˈvaɪs] n. пара́да;

ask smb.’s advice ра́іцца з кім-н., пыта́цца не́чае (у не́кага) па ра́ды

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

ПАБУДЖА́ЛЬНЫ СКАЗ,

камунікатыўна-сінтаксічная адзінка мовы, што служыць для перадачы такіх інтэнцый асобы, што гаворыць, як просьба, прапанова, патрабаванне, парада, рэкамендацыя, заклік, загад і інш. П.с. ўласціва мадальнасць волевыяўлення («Адпачывай!» = «Я хачу, каб ты адпачываў») або неабходнасці («Хай ён болей чытае!» = «Яму неабходна болей чытаць»). Гэтымі значэннямі ў плане зместу звязваецца асоба, што гаворыць, з асобай (або персаніфікаванай з’явай ці прадметам), да якой звернута маўленне («Пасядзіце тут крыху, бабуля», «Хай квітнее наш край!», «Паляціце, хмаркі, у родную старонку!»). Сродкі выражэння пабуджэння і пабудовы пабуджальнай сінтакс. канструкцыі: інтанацыя, формы загаднага ладу дзеяслова, зваротак, інш. лексічныя і граматычныя катэгорыі, што набываюць пабуджальнае значэнне ў адпаведным кантэксце ці кансітуацыі («На кнігу!», «Маўчаць!», «Досыць ліць слёзы!», «Ну-ну, што далей?» і інш.).

Літ.:

Беларуская граматыка. Ч. 2. Сінтаксіс. Мн., 1986.

А.​Я.​Міхневіч.

т. 11, с. 462

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

павуча́нне, ‑я, н.

1. Дзеянне паводле знач. дзеясл. павучаць.

2. Парада, настаўленне. Асабліва безуважным быў Грышка да дзедавых павучанняў, калі недзе яго чакалі сябры... Паслядовіч. — Другі раз, перш чым сказаць што, падумай, — папярэдзіў [Валодзю] Паўлік, які любіў чытаць хлопцам павучанні. Рунец.

3. Пропаведзь, прамова, якія ўтрымліваюць павучальныя парады. Сказаць павучанне.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)