пік

(фр. pic)

1) вострая вяршыня гары;

2) кароткатэрміновы рэзкі пад’ём у развіцці чаго-н. (напр. п. атмасфернага ціску);

гадзіна п. — час найбольшага напружання ў рабоце транспарту.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

uffahrt f -, -en пад’ём; даро́га пад гару́; пад’е́зд (да чаго-н.)

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

Wederaufstieg m -(e)s, -e но́вы пад’ём, аднаўле́нне (гаспадаркі і г.д.)

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

wejście

н.

1. (дзеянне) уваход;

wejście wzbronione — уваход забаронены;

2. пад’ём; узыходжанне;

wejście na górę — пад’ём;

3. уваход;

wejście frontowe — парадны уваход;

4. эл. увод

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

Манта́ж ’зборка і ўстаноўка машын, збудаванняў з гатовых частак’, ’падбор і аб’яднанне асобных частак мастацкага твора ў адно цэлае’ (ТСБМ). З польск. або рус. мовы (Крукоўскі, Уплыў, 83), у якіх з франц. montageпад’ём, зборка, устаноўка’ (Лёхін, 462) < monter ’выцягваць у вышыню, устанаўліваць’ < лац. montare < mons, Р. скл. montis ’гара’.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

sleeper [ˈsli:pə] n.

1. : а light/heavy sleeper лёгкі/ця́жкі на пад’ём;

I’m a bad sleeper. У мяне кепскі сон.

2. спа́льны ваго́н

3. BrE шпа́ла (чыгункі)

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

падчапі́цца, ‑чаплюся, ‑чэпішся, ‑чапіцца; зак.

Разм. Прычапіцца да каго‑, чаго‑н. Чаратун узяў пад рукі Валодзю і Стахея Іванавіча, Віця падчапіўся з другога боку Валодзі, а я за дзеда. Місько. — Махнём заўтра да мяне ў Грамы, прафесары! — гукае Мікола. — ..А назад можна на таварняку. Там якраз пад’ём, поезд ідзе ціха, падчэпіцеся. Навуменка.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

бумI м.

1. (эканамічны пад’ём) Boom [bu:m] m -s, -s;

біржавы́ бум бірж. Börsenboom m;

2. спарт. Schwbebalken m -s, -

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

све́чка, -і, ДМ -чцы, мн. -і, -чак, ж.

1. Палачка з тлушчавага рэчыва з кнотам усярэдзіне, якая служыць для асвятлення і іншых мэт.

Стэарынавая с.

Паставіць свечку ў царкве.

Запаліць свечку з водарам язміну.

Сувенірная с.

2. Прыстасаванне для запальвання чаго-н. (спец.).

Запальныя свечкі рухавіка (у рухавіках унутранага згарання).

3. Медыцынскі прэпарат у выглядзе невялікай капсулы.

4. Прамы ўзлёт, круты пад’ём уверх (спец.).

5. Плямка тлушчу ў варыве.

С. ў супе.

|| прым. све́чачны, -ая, -ае (да 1 і 2 знач.).

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

страмчэ́й прысл., страмчэ́йшы (выш. ст. ад стром(к)а, стромкі, стромы) stiler;

пад’ём рабі́ўся ўсё страмчэ́йшы der ufstieg wurde mmer stiler

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)