terrorize

[ˈterəraɪz]

v.t.

1) напаўня́ць стра́хам, запало́хваць, тэрарызава́ць

2) улада́ць або́ паняво́льваць тэро́рам

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

brighten [ˈbraɪtn] v.

1. надава́ць бляск; святле́ць, праясня́цца;

The sky is brightening. Неба праясняецца.

2. (up) напаўня́ць або́ напаўня́цца ра́дасцю; ра́даваць; ра́давацца

3. упрыго́жваць

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

erfüllen

1. vt

1) выко́нваць

2) напаўня́ць

2. ~, sich збыва́цца, здзяйсня́цца, спра́ўджвацца

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

tankować

незак.

1. напаўняць, запраўляць (палівам);

2. разм. хлабыстаць (алкаголь)

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

zapychać

незак.

1. затыкаць;

2. засоўваць, запіхваць;

3. набіваць (напаўняць)

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

То́ўпіць ’змяшчаць, напаўняць’ (Ласт., Гарэц.), то́ўпіцца ’збірацца групай’ (ТСБМ), ’стаяць гурбой’ (бялын., Янк. Мат.; рагач., Сл. ПЗБ), ’змяшчацца’ (Нас., Жд. 1; віл., Сл. ПЗБ), ’ісці клубамі (пра дым)’ (шальч., Сл. ПЗБ), сюды ж сто́ўпіць ’змясціць’, уто́ўпіцца ’змясціцца’ (Гарэц.), стоўпіцца (віл., LKK, 16, 190), нато́ўпіцца ’набіцца шмат людзей у памяшканне’ (Нас.). Гл. таўпіць.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

brim​2 [brɪm] v. напаўня́ць або́ напаўня́цца да бераго́ў;

Her eyes brimmed with tears. Яе вочы напоўніліся слязамі.

brim over [ˌbrɪmˈəʊvə] phr. v. перапаўня́ць; перапаўня́цца; пераліва́цца; быць у даста́тку

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

napawać

незак.

1. напаўняць (пачуццём);

napawać otuchą — уліваць бадзёрасць;

2. тэх.. насычаць

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

wyładowywać

незак.

1. разгружаць, выгружаць;

2. эл. разраджацца;

3. разм. напаўняць; напіхваць

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

панава́ць, -ну́ю, -ну́еш, -ну́е; -ну́й; незак.

1. Мець уладу над кім-, чым-н., мець перавагу перад кім-, чым-н. або дзе-н.

П. у паветры.

П. на моры.

2. Мець пераважнае распаўсюджанне.

Там панавала менавіта гэта думка.

3. Ахопліваць, напаўняць сабой усё.

У лесе панавала цішыня.

4. над чым. Узвышацца, узнімацца над чым-н.

Узвышша пануе над наваколлем.

5. Жыць у раскошы (разм.).

Завёў сабе добрую гаспадарку і пануе.

|| наз. панава́нне, -я, н. (да 1—3 і 5 знач.).

Фашысцкія захопнікі імкнуліся да панавання над светам.

П. ў паветры.

Палітычнае п.

П. чалавека над прыродай.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)