Кумя́ш ’густы суп’ (Сцяшк. Сл.). Да *камяж ад камок. камяк. Нерэгулярнае ўтварэнне. Імёны на ‑яж адпрыметнікавага паходжання (параўн. густы — гусцяж) (Сцяцко, Афікс. наз., 97).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
gruda
grud|a
ж. груда, камяк;
jak po ~zie — цяжка; з цяжкасцю
Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)
Кваснэ́к ’камяк цеста, што пакідаюць у дзяжы для закваскі’, ’перапечка з хлебнага цеста, прызначаная для закваскі’ (Сл. паўн.-зах.). Да *квасняк. Гіперкарэктнае э пад націскам.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
nugget
[ˈnʌgɪt]
n.
1) камя́к -а́m., камячо́к -ка́, кава́лак -ка m.
2) самаро́дак зо́лата
3) не́шта ва́ртаснае
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
wad1[wɒd]n.
1. па́чак;
a wad of (bank)notes па́чак гро́шай
2. кусо́к, кава́лак, камя́к (ваты, воўны і да т.п.);
a wad of chewing tobacco тытунёвая жва́чка
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
Прыко́мкаць экспр. ’пазабіваць’ (брасл., Сл. ПЗБ). Да ко́мкаць ’камячыць’, якое ад ко́м (гл.) з экспрэсіўным пераносам значэння ’збіць у камяк’. Параўн. рус.смал.прико́мкать ’завалодаць чужым, прысвоіць’.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
масі́ў
(фр. massif = цяжкавагавы, ад лац. massa = глыба, камяк)
1) горнае ўзвышша аднароднай геалагічнай будовы (горны м.);
2) шырокая прастора, аднастайная па якіх-н. прыметах (напр. лясны м.).
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
Абл. Праглынуць. О, які смачны быў той крупнік! Сабастыян зараз успомніў і аж сліну пракаўтнуў.Сабаленка.Іван Сямёнавіч падышоў да магілы, намерыўся нешта сказаць, але не змог. Толькі пракаўтнуў даўкі камяк у горле і яшчэ ніжэй апусціў сівую галаву.Курто.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
Knóllef -, -n, Knóllenm -s, -
1) камя́к, камячо́к
2) клу́бень
3) шы́шка, гуз, на́расць
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)