падпалко́ўнік, -а, мн. -і, -аў, м.
Афіцэрскае званне, чын, рангам вышэйшы за маёра і ніжэйшы за палкоўніка, а таксама асоба, якая мае гэта званне.
|| прым. падпалко́ўніцкі, -ая, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
мнагачле́н,
Алгебраічнае вырашэнне, складзенае з сумы або рознасці некалькіх адначленаў. Вышэйшы член мнагачлена.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
членістано́гія, ‑іх.
Вышэйшы тып беспазваночных жывёл, цела і канечнасці якіх падзелены на членікі.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
ВСНХ (Вы́сший Сове́т Наро́дного Хозя́йства) ист. ВСНГ (Вышэ́йшы Саве́т Наро́днай Гаспада́ркі).
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
палко́ўнік, -а, мн. -і, -аў, м.
Афіцэрскае званне, чын, рангам вышэйшы за падпалкоўніка і ніжэйшы за генерал-маёра, а таксама асоба, якая мае гэта званне.
|| прым. палко́ўніцкі, -ая, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
епі́скап, ‑а, м.
Вышэйшы сан у хрысціянскай царкве. // Асоба, якая мае гэты сан; архірэй.
[Грэч. epískopos — наглядчык.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
лорд, -а, М -дзе, мн. -ы, -аў, м.
У Англіі: вышэйшы дваранскі наследны тытул або тытул вышэйшых службовых асоб, а таксама асоба, якая носіць гэты тытул.
Л.-канцлер.
Л.-мэр.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
ста́ўка², -і, ДМ ста́ўцы, мн. -і, ста́вак, ж.
1. Месцазнаходжанне вышэйшага военачальніка, стратэгічнага кіраўніцтва ў час вайны.
2. Вышэйшы орган кіраўніцтва ўзброенымі сіламі ў час вайны.
С.
Вярхоўнага галоўнакамандуючага.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
сіно́д, -а, М -дзе, мн. -ы, -аў, м.
Вышэйшы калегіяльны орган кіравання Рускай праваслаўнай царквы ў перыяд паміж Архірэйскімі саборамі, а таксама дарадчы орган пры патрыярху.
|| прым. сіно́дскі, -ая, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
Вярхо́ўны ’вышэйшы’ (БРС, КТС, Касп.), укр. верховний ’тс’, рус. верховный ’верхні’; ’тоўстае палатно са зрэб’я’; ’жыхар з вярхоўя ракі’; ’конны’, ст.-рус. верховный, вьрховьний, вьрьховнии, връховный ’верхні; ’вышэйшы, галоўны’; ’конны’; ’палацавы’ (з X ст.), славен. vrhǫ́ven, серб.-харв. вр̀ховни, макед. врховен, балг. върховен ’вярхоўны’. Да ст.-слав. прыметніка врьховьнии ’галоўны, вышэйшы’ (у царкоўным сэнсе). Відавочна, царкоўнаславянізм; гл. Шанскі, 1, В, 69. Утворана ад врьхъ і суф. ‑ьn‑ъ. Крукоўскі (Уплыў, 110) мяркуе, што бел. лексема — калька з рус. мовы.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)