буцве́ць, 1 і 2 ас. звычайна не ўжыв., -е́е; незак.
Трухлець, гнісці, прэць.
Буцвее вопратка ад доўгага ляжання.
|| зак.збуцве́ць, 1 і 2 ас. звычайна не ўжыв., -е́е.
|| наз.буцве́нне, -я, н.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
ку́ртка, -і, ДМ -тцы, мн. -і, -так, ж.
Кароткая верхняя вопратка, якая зашпільваецца на гузікі ці на маланку.
|| памянш.ку́ртачка, -і, ДМ -чцы, мн. -і, -чак, ж.
|| прым.ку́ртачны, -ая, -ае.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)
КАФТА́Н,
1) мужчынскае верхняе адзенне магнатаў і гар. знаці ў 16—17 ст. Прыйшоў з Персіі і Турцыі ў Рэч Паспалітую, адтуль трапіў у Расію. Расхінная, шырокая ў падоле вопратка з доўгімі рукавамі, якую зашпільвалі ўстык на 6—8 пятліц з гузікамі; у падоле і па баках былі разрэзы з пятліцамі. Шылі з аксаміту, парчы або дарагога сукна. У 17 ст. рабілі з багата аздобленым стаячым каўняром. Станавы К. шылі шчыльным да стану з кароткімі рукавамі. Польскі К. быў адразным па таліі; ліф шчыльна ахопліваў фігуру, ніжняе шырокае крыссе збіралі ў зборкі рукавы былі вельмі шырокімі і пышнымі каля плячэй і вузкімі ад локця да кісці.
2) Мужчынская і жаночая вопратка менш заможных слаёў насельніцтва. У 19 ст. на Беларусі найб. пашыраны К. прамога крою з адкладным каўняром, які шылі з сукна або палатна.
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
жаке́т
(фр. jaquette)
верхняя жаночая вопратка, карацейшая за паліто.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
Túnikaf -, Túniken туні́ка (вопратка)
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
рэпетыцы́йны, ‑ая, ‑ае.
Які мае адносіны да рэпетыцыі. Рэпетыцыйны час.// Прызначаны для рэпетыцыя. Рэпетыцыйны пакой. Рэпетыцыйная вопратка.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
ума́зацца, умажуся, умажашся, умажацца; зак.
Запэцкацца, забрудзіцца, вымазацца ў што‑н., чым‑н. Умазалася вопратка ў дзёгаць.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
БРАВЭ́РКА,
1) у беларусаў мужчынскі доўгі аднабортны пінжак з даматканага сукна. Пярэднія полкі рабілі суцэльныя, з дзвюма праразнымі і дзвюма накладнымі кішэнямі, адкладным каўняром і бартамі, спінку — з падразной шырокай гесткай і хлясцікам. У 19 — пач. 20 ст. была пашырана сярод заможных сялян, засцянковай шляхты.
2) Верхняя кароткая мужчынская вопратка з аўчын, абцягнутая даматканым сукном.